O liściu laurowym,pietruszce zwyczajnej i selerze naciowym.

Liść laurowy lub wawrzyn jest małym, wiecznie zielonym krzakiem lub drzewem pochodzącym z rejonów Morza Sródziemnego i Azji Mniejszej. Od czasów rzymskich i greckich ludzie zachwycali się pięknem oraz zapachem liści laurowych. Liście laurowe mają spiczasty kształt i wydzielają najwięcej aromatycznego olejku od wczesnego do połowy lata.

Liście laurowe to wspaniały, naturalny sposób na pozbycie się łupieżu. Aby sporządzić płukankę z liści laurowych do włosów z łupieżem należy najpierw zagotować 250ml wody. Zagotowaną wodę zdjąć z ognia i dodać około 3 łyżeczek pokruszonych liści laurowych. Przykryć i zaparzać 25 minut. Odcedzić płyn i schować do lodówki. Podczas mycia włosów, najpierw spłukać szampon zwykła wodą. Następnie polać włosy sporządzoną płukanką, masować skórę głowy. Czynność powtarzać kilka razy, pozostawić płyn na godzinę, następnie spłukać. Stosować przez kilka dni.

Gotowane liście laurowe znalazły zastosowanie w łagodzeniu zapalenia oskrzeli jak również suchego kaszlu. Wystarczy położyć je na piersiach i przykryć szmatką.

Olejek z liści laurowych może być wcierany przy bólach reumatycznych, zwichnięciach, opuchnięciach ścięgna. Aby przygotować taki olej należy podgrzewać parę liści laurowych w oleju z oliwek na małym ogniu przez około 20minut, nie pozwalając na zagotowanie się oleju. Zestawić z ognia i pozwolić, aby liście laurowe zaparzały się jeszcze przez chwilę. Odcedzić i używać w razie potrzeby na wspomniane wyżej problemy, jak również na bóle pleców, żylaki.

W starożytnej Grecji, liście laurowe były używane w wróżeniach Wyroczni Delfickiej. Liść laurowy był poświęcony bogom: Apollo i Aesculapis. Wierzono, że liście laurowe posiadają moc leczenia i obrony przed złem. Napar z liści laurowych był stosowany jako tonik na żołądek i pęcherz moczowy, a okład sporządzony z liści był używany, aby złagodzić użądlenia pszczół i os. Wielki grecki lekarz Dioscorides (1 wiek AD) pisał, że kora z drzewa liścia laurowego pomaga w „niszczeniu kamieni nerkowych i jest dobra na wątroby słabość.”

SUROWCE LECZNICZE

Liście, olejek aromatyczny.

ZASTOSOWANIE

Liście laurowe znalazły głównie zastosowanie w leczeniu górnego odcinka układu pokarmowego, jak również w łagodzeniu bólów w czasie zapalenia stawów. Liście laurowe posiadają działanie łagodzące na żołądek, poprawiają apetyt oraz pobudzają wydzielanie soków żołądkowych. Kiedy używane w czasie gotowania, liście laurowe wspomagają trawienie i pomagają wchłaniać pokarm. Liście laurowe posiadają podobne właściwości jak mięta czy rozmaryn, jeśli chodzi o trawienie ciężkich pokarmów, np. mięsa. Zioło to znalazło również zastosowanie w wywoływaniu miesiączki. Olejek lotny służy jako składnik w maściach stosowanych na bóle reumatyczne stawów, mięśni. Wywar z liści laurowych może być dodawany do kąpieli wodnych w celu złagodzenia bólów kończyn.

Inne zastosowania
Choroba górska, próchnica zębów.

WYSTĘPOWANIE I UPRAWA

Zioło to pochodzi z regionów śródziemnomorskich, preferuje zacienione mniejsca. Jest również popularnym ziołem ogrodowym, uprawianym szeroko dla celów kulinarnych. Liście laurowe są zrywane przez cały rok.

SKŁADNIKI

Liście laurowe zawierają olejek aromatyczny (do 3%), w skład którego wchodzą: klej roślinny, garbnik, żywica.

SŁODKIE KORNISZONY Z LIŚĆMI LAUROWYMI

  • 25 małych ogórków
  • 250 ml gotowanej wody
  • 1/2 szklanki soli
  • 300 ml octu
  • 1 1/2 łyżeczki allspice (indyjska przyprawa do potraw)
  • 1 1/2 łyżeczki ziarenek pieprzu
  • 1 1/2 łyżeczki goździków
  • 1 1/2 łyżeczki nasion selera
  • 1 1/2 łyżeczki ziaren musztardy
  • 1 laska cynamonu (połamana)
  • 2 liście laurowe (pokruszone)
  • 1 1/2 szklanki cukru

Ogórki umyć i odsączyć. Umieścić w wielkim garnku glinianym. Połączyć gotowaną wodę i sól i zalać tym ogórki. Zostawić na całą noc. Odcedzić. Następnie połączyć pozostałe składniki w emaliowanym garnku. Doprowadzić do wrzenia. Dodać ogórki do garnka, i ponownie zagotować. Układać ogórki w wyjałowione słoiki, następnie napełniać je wywarem i szczelnie zamknąć. Zostawić na okres 4 tygodni lub dłużej przed użyciem.

Zioła - Liść Laurowy

Pietruszka zwyczajna jest naszym najbardziej znajomym ziołem szeroko stosowanym jako kucharska przyprawa od ponad 2000 lat, ale rzadko konsumowana samodzielnie. Liście, korzenie oraz owoce pietruszki zwyczajnej wykorzystywane są w medycynie ludowej od stuleci. Pietruszka zwyczajana należy do rodziny selerowatych (Apiaceae), liście jej są pierzaste, połyskujące. Jest to roślina dwuletnia. Zioło to z łatwością jest rozpoznawane przez każdego. Pietruszka zwyczajna jest szeroko uprawianym ziołem z żółtymi kwiatami zebranymi w kiście. Jej owoce, zwykle nazywane nasionami, są małe, owalnego kształtu, koloru szarego lub szaro-brązowego z występującymi na przemian bruzdami, rowkami.

Jako roślina dwuletnia, pietruszka zwyczajna w pierwszym roku tworzy przyziemną rozetę liści oraz spichrzowy korzeń. W drugim roku pietruszki zwyczajnej wyrasta gładka, rozgałęziona w górnej jej części łodyga, która potrafi osiągnąć wysokość 50 do 90 cm. Zioło to jest często uprawiane jako roślina jednoroczna ze względu na jej liście stosowane w kuchni. Istnieje wiele odmian pietruszki, np. pietruszka naciowa lub pietruszka korzeniowa. Częściami używanymi w lecznictwie są dojrzałe owoce (nasiona), korzeń oraz nadziemne części zioła.

Kwiaty pietruszki pojawiają się w okresie od czerwca do sierpnia. Ciekawostką jest, że pietruszka zwyczajna jest rośliną trującą dla większości ptaków, natomiast jest bardzo pożyteczna dla zwierząt, lecząc choroby takie jak zgnilizna racic u owiec i kóz. Dziko rosnąca pietruszka (obecnie widok coraz rzadszy) na obszarach wysp brytyjskich jest blisko spokrewniona z selerem i była w starożytnych czasach stosowana przez anglo-saksończykow w „reperowaniu” czaszek połamanych w bitwach.

W medycynie klasycznej, nasiona pietruszki zwyczajnej były głównie wykorzystywane jako środek pobudzający trawienie oraz łagodzący wzdęcia oraz gazy. Korzeń pietruszki zwyczajnej działał jako środek moczopędny. Nasiona zioła miały także reputację środka pobudzającego wypływ krwi menstruacyjnej oraz powodującego poronienia. Niektórzy twierdzą, że można wyleczyć cukrzycę, problemy z sercem, choroby wątroby czy choroby weneryczne stosowaniem pietruszki, ale są to twierdzenia czysto zmyślone, nie poparte żadnymi badaniami naukowymi.

Użycie pietruszki jako środka poprawiającego trawienie, moczopędnego czy wywołującego menstruacje jest uzależnione od zawartości olejków lotnych, koncentracja których różni się od mniej niż 0.1% w korzeniu do około 0.3% w liściu, oraz od 2 do 7% w nasionach. Jak to bywa w świecie roślin, i pietruszka posiada wiele odmian. Skład chemiczny olejku lotnego uzyskiwany z niektórych odmian jest także różny. Tak zwany niemiecki pietruszkowy olejek zawiera 60 do 80% substancji zwanej apiol (pietruszkowa kamfora) jako jego główny komponent. Francuski pietruszkowy olejek zawiera mniej substancji zwanej apiol, ale więcej (50 do 60%) mirystycyny, składnika, który oryginalnie znajduje się w oleju z gałki muszkatołowej, ale jest bardzo podobny do substancji zwanej apiol, zarówno pod względem chemicznym, jak także pod względem jego działania fizjologicznego. Zarówno apiol, jak i mirystycyna działają pobudzająco na macicę.

Chociaż pietruszka nie jest jedzona w dużych ilościach, zioło to jest dobrym, naturalnym źródłem karotenu (prowitaminy A), witamin B1, B2 i C, jak również zawiera spore ilości żelaza i innych minerałów. W związku z tym pietruszka jest dobrym środkiem odżywczym i uzupełnieniem do naszej codziennej diety.

Należy zwrócić uwagę, że apiol oraz mirystycyna są toksyczne, nie mogą być podawane kobietom w ciąży. Ponieważ skuteczność nasion pietruszki nie jest jeszcze dobrze udokumentowana i potrzebuje wielu badań laboratoryjnych, rozwaga i umiar jest wskazany podczas ich użycia.

SUROWCE LECZNICZE

Liście, korzeń, nasiona.

ZASTOSOWANIE

Świeże liście pietruszki zwyczajnej są bardzo pożywne i mogą być uważane jako witaminowy i minerałowy dodatek do codziennej diety. Nasiona pietruszki posiadają silniejsze właściwości moczopędne niż liście i mogą być używane w zastępstwie nasion selera (Apium graveolens) w leczeniu skazy moczanowej, reumatyzmu oraz artretyzmu. Zarówno nasiona pietruszki, jak i nasiona selera działają poprzez zachęcanie do wypłukiwania produktów odpadowych ze stawów zainfekowanych, a co za tym idzie eliminacja toksycznych odpadów poprzez nerki z organizmu. Korzeń pietruszki jest ogólnie więcej przepisywany w medycynie ludowej w leczeniu dolegliwości chorobowych niż nasiona i liście. Korzeń pietruszki jest stosowany w leczeniu wzdęć, zapalenia pęcherza oraz dolegliwości reumatycznych. Pietruszka jest również cenionym ziołem jako promotor miesiączki, pomaga zarówno w wywołaniu spóźnionej miesiączki, jak też jest ziołem łagodzącym bóle menstruacyjne.
Do innych zastosowań medycznych pietruszki należy dodać używanie jej w przypadkach choroby górskiej, wrażliwości piersi, raka płuc czy też przewlekłego wysiękowego zapalenia ucha środkowego.

Zastosowanie w kuchni – Zastosowanie pietruszki w kuchni jest niekończące się i nie powinno być tylko ograniczane do przystrajania potraw, nadając im bardziej atrakcyjnego wyglądu. Liście pietruszki dodaje się do zup, mięs duszonych, placków z cząbrem, potrawek. Liście powinny być również wykorzystywane w czasie przygotowywania mięsa, ryb, owoców morza. Świeże liście pietruszki dodaje się do sałatek – są one istotnym składnikiem w smakowitej środkowo-wschodniej potrawie tabbouleh. Liście pietruszki można również dodawać do musów warzywnych, mięsnych, dipów, herbatników oraz krakersów.
Pietruszka jest ostoją świetnej kuchni francuskiej; jest zawarta w tzw. „bouquet-garni” razem z liściem laurowym i tymiankiem, w mieszance pietruszki, estragonu, szczypiorku, oraz trybuły ogrodowej. Liście pietruszki są także zawarte w „persillade”, mieszance drobno pokrojonej pietruszki, czosnku oraz szalotek, która jest tradycyjnie dodawana do potrawy krótko przed skończeniem gotowania jej. Włoscy kucharze preferują silniejszy smak odmian pietruszki o płaskich liściach.
Olejek pietruszkowy z liści oraz nasion jest używany na skalę przemysłową do przyprawiania konserwowanego lub puszkowanego mięsa, do sosów, marynat, pieczonych wyrobów oraz zup.

WYSTĘPOWANIE I UPRAWA

W dzisiejszych czasach pietruszkę zwyczajną rzadko można znaleźć rosnącą dziko. Zioło to jest uprawiane na całym świecie jako pożywny dodatek do wszelkiego rodzaju sałatek. Liście pietruszki są zrywane od wiosny do jesieni, a nasiona, kiedy są dojrzałe.
Pietruszka zwyczajna zwykle rośnie jako jednoroczna roślina. Odmiana pietruszki z karbowanymi liśćmi jest popularna w ozdabianiu potraw, natomiast pietruszka z płaskimi liśćmi (pietruszka zwyczajna) jest bardziej zapachowa. Obydwie lubią żyzną, dobrze wydrenowaną glebę oraz miejsca słoneczne lub częściowo cieniste. Nasiona pietruszki wschodzą bardzo powoli. Należy być cierpliwym, trzymać wilgotną glebę. Należy sadzić nasiona rzadko, 20 cm od siebie. Aby przyspieszyć proces kiełkowania należy moczyć nasiona przez noc w letniej wodzie. Niestety, nasiona pietruszki stają się klejące, kiedy są mokre i będą się przyklejały do palców, jak klej. Aby tego uniknąć, należy sadzić mokre nasiona w nałożonych rękawiczkach. Nasiona zioła mogą być również przez chwilę umieszczone w zamrażalniku przed posadzeniem w celu skrócenia ich okresu uśpienia.
Tolerowane pH gleby dla pietruszki zwyczajnej waha się w granicach 4.9 do 8.2. Młode roślinki należy podlewać obficie w czasie suszy.
Nasiona pietruszki należy wysiać około 4 do 6 tygodni przed ostatnią datą przymrozków i trzymać je w domu. Nasiona powinny być sadzone na głębokość około 6 mm. Młode roślinki zwykle kiełkują po 21 dniach. Należy je przesadzić do ogrodu na tydzieć przed ostatnią datą przymrozków. Generalnie, lekki przymrozek nie uszkodzi młodych roślinek. Przy rozsadzaniu roślin należy być ostrożnym, aby nie uszkodzić korzenia palowego.
Nasiona pietruszki można również wysiewać na zewnątrz, kiedy gleba jest już podatna wystarczająco na kopanie. Odbywa się to zazwyczaj na wiosnę. Jeśli sadzimy nasiona pietruszki wprost do ogrodu, należy zmieszać je z kilkoma nasionami rzodkiewki (które kiełkują szybko) w celu odznaczenia rządków pietruszki. Glebę należy trzymać wilgotną podczas kiełkowania roślin i ich wzrostu. Rośliny powinny być oddalone od siebie na około 30 cm.
Pietruszka zwyczajna jest podatna na zgorzel koronową, okazyjnie na inwazje robaków, mszyce.
Pietruszka wytwarza tylko rozetę liści w jej pierwszym roku. Jeśli chcemy zebrać nasiona pietruszki, należy zostawić roślinę w ziemi aż do następnego sezonu, podczas którego roślina zakwitnie i wytworzy nasiona. Pietruszka pozostawiona na drugi sezon powinna byc zabezpieczona przed zimą. Zabezpieczeniem mogą być liście lub słoma położona na rośliny. Pietruszka zwyczajna jest rośliną, która z łatwością się wysiewa również sama.
Pietruszka rosnąca w kontenerach – zioło to świetnie nadaje się do posadzenia go w doniczkach, kontenerach, które następnie możemy trzymać na patiach, balkonach czy tarasach. Miejsca należy wybierać raczej chłodne z dala od prażącego słońca. Glebę należy trzymać wilgotną i dostarczać roślinie zbalansowanej odżywki raz w miesiącu.
Pietruszkę również możemy hodować w doniczce, na kuchennym parapecie. Wystarczy do doniczki przesadzić dojrzałą roślinę (późnym latem) lub wysiać nasiona. Dla uzyskania najlepszych rezultatów, należy trzymać doniczkę w chłodnym i jasnym miejscu, lub dostarczyć jej sztucznego oświetlenia przez 12 godzin każdego dnia.

SKŁADNIKI

Pietruszka zwyczajna zawiera olejki lotne (w tym około 20% mirystycyny, około 10% to apiole oraz inne terpeny), flawonoidy, kumaryny, witaminy A, C i E oraz wysoki poziom żelaza. Flawonoidy zawarte w pietruszce zwyczajnej posiadają właściwości przeciwzapalne oraz przeciwutleniające. Mirystycyna i apiole posiadają właściwości moczopędne. Olejki lotne zioła łagodzą skurcze oraz wzdęcia, jak również są środkami pobudzającymi macicę.

DAWKOWANIE

Napar: zalać szklanką gotującej się wody 1 – 2 łyżeczek liści pietruszki lub korzenia i pozostawić do naparzenia 5 – 10 minut w zamkniętym pojemniku. Napar ziołowy powinien być pity trzy razy dziennie.
Nalewka: brać 2 – 4 ml ziołowej nalewki trzy razy dziennie.

SKUTKI UBOCZNE I OSTRZEŻENIA

Olejek z pietruszki zwyczajnej może powodować zapalenie skóry u wrażliwych osób. Olejek ten jest bardzo toksyczny i powinni się nim posługiwać tylko profesjonaliści. Pietruszka zwyczajna jest okazyjnie używana w bardzo dużych ilościach w celach leczniczych. Kobiety w ciąży nie powinny stosować tak dużych ilości, gdyż zioło to posiada właściwości pobudzające macicę. Osoby cierpiące na choroby zapalne nerek powinny również zaniechać używania dużych ilości pietruszki zwyczajnej.

ZBIÓR I KONSERWACJA

Liście pietruszki są zrywane świeże do natychmiastowego użytku, są również suszone lub mrożone. Jeśli liście pietruszki nie są regularnie zrywane, stają się twardsze oraz tracą swoje walory smakowe. Najlepszą porą na zrywanie liści pietruszki jest wczesny ranek, kiedy na dworzu jest jeszcze chłodno.
Aby wysuszyć liście pietruszki należy je rozłożyć na płaskiej powierzchni i pozostawić w miejscu zacienionym oraz dobrze przewiewnym. Następnie wysuszone liście pokruszyć i umieścić w szczelnie zamkniętym pojemniku.
Liście pietruszki zwyczajnej można również zamrażać w foremkach na lód i przechowywać w pojemnikach lub w woreczkach foliowych. Pietruszka zamrożona w ten sposób utrzymuje swój kolor oraz aromat bardziej niż ta, która jest suszona.

SAŁATKA Z PIETRUSZKI ZWYCZAJNEJ

  • 6 łyżek stołowych oliwy z oliwek
  • 1 1/2 łyżki stołowej octu
  • 1/8 łyżeczki nasion musztardy
  • 1/4 łyżeczki cukru granulowanego
  • 1/8 łyżeczki soli
  • 1/8 łyżeczki czarnego pieprzu
  • 1 główka sałaty lodowej, porwanej na strzępy
  • 1/2 szklanki dokładnie posiekanej pietruszki

Wymieszać dokładnie wszystkie składniki przepisu z wyjątkiem sałaty i pietruszki. Następnie schłodzić uzyskaną miksturę oraz sałatę. Przed podaniem, wymieszać sałatę z olejową miksturą oraz z pietruszką.

Zioła - Pietruszka Zwyczajna

Seler naciowy, łacińska nazwa Apium graveolens L., jest rośliną roczną lub dwuletnią należącą do rodziny baldaszkowatych (Apiaceae). Seler naciowy pochodzi z Eurazji, rośnie dziko w słonych glebach w pobliżu wybrzeży morskich. Nasiona selera (aktualnie owoce) posiadają ciepły, aromatyczny oraz ostry, cierpki smak. Są używane jako przyprawa w produktach spożywczych. Olejek aromatyczny otrzymywany z nasion w procesie destylacji jest również używany jako przyprawa do potraw. Od dawna uprawiany jako warzywo ogrodowe w klimatach umiarkowanych, A.graveolens var.dulce, z grubymi, ściśle zachodzącymi na siebie unerwionymi liśćmi, jest znajomym selerem spotykanym w sklepach warzywnych na półkach. Inny gatunek, A.graveolens var.rapaceium, posiada zgrubiały, z wyglądu przypominający spuchnięty korzeń palowy. Ten gatunek selera jest specjalnością oraz rzadkością wśród warzyw w sklepach Stanów Zjednoczonych, natomiast na porządku dziennym i jako pdstawa żywienia w całej Europie.

Nasiona selera naciowego posiadają wartości lecznicze i były dawno używane w medycynie ludowej. Stosowano je na wzdęcia i niestrawności, również jako środek moczopędny, przeciw konwulsyjny oraz jako afrodyzjak. Początkowo nasiona selera naciowego używane były w leczeniu astmy, zapalenia oskrzeli oraz reumatyzmu.

Skład chemiczny nasion selera naciowego, a w szczególności jego olejku aromatycznego, został dokładnie zbadany i poznany. Olejek aromatyczny tego zioła zawiera deltalimonene, selinene, różne rodzaje alkoholi półtora-terpenowych, kwasy tłuszczowe. Różne farmakologiczne właściwości przypisywane nasionom selera naciowego to między innymi właściwości uspokajające, przeciw zapalne, przeciw konwulsyjne.

Chociaż jeszcze do końca nie jest to udowodnione, mówi się, że wyciąg z nasion selera naciowego obniża poziomy kwasu moczowego oraz zmniejsza ból artretyczny oraz reumatyczny. Sugeruje się również użycie nasion selera naciowego w leczeniu skazy moczanowej. Seler naciowy oraz jego nasiona, korzeń, łodygi są wciąż obiektem studiów medycznych.

Niektórzy ludzie mogą cierpieć na zapalenie skóry lub uczulenia z powodu konsumowania jak też trzymania w ręku selera naciowego. Psoraleny zawarte w łodygach zioła lub w jego nasionach mogą powodować fotodermatozę. Ci wszyscy, którzy są uczuleni na pyłki brzozy mogą być również uczuleni na spożywanie selera. Pomimo tradycyjnego użycia nasion selera naciowego jako środka moczopędnego, olej z nasion zawiera podrażniające składniki, dlatego też spożycie nasion powinno być unikane w przypadkach zapalenia genitaliów i układu moczowego.

Seler naciowy jest uznawany za jedno z najstarszych warzyw. Starożytni egipcjanie zbierali dziko rosnący seler na swój posiłek. Mówi się, że seler jest rośliną wielu „użyć” i mało „odpadów”. Liście oraz suszone nasiona są wspaniałymi przyprawami do potraw. Grube łodygi mogą być gotowane, natomiast te delikatniejsze powinny być spożywane na surowo, ponieważ są najlepsze na serce.

Gatunkiem najbardziej dostępnym selera naciowego jest seler o liściach jasno zielonych do umiarkowanie zielonych. Łodygi są mocne i solidne z maksymalną ilością zielonych liści. Łodygi łatwo się łamia. Jako członek rodziny znakomitej pietruszki, selerowi naciowemu są przypisywane właściwości lecznicze, które posiada również pietruszka. Starożytni grecy swoim zwycięskim sportowcom dekorowali głowy liśćmi oraz łodygami selera. Odbywało to się około 450 roku przed narodzeniem Chrystusa.

Nasiona oraz łodygi selera naciowego zawierają związek chemiczny o właściwościach uspokajających nazywany phthalide. W Chinach, sok z selera naciowego był używany do redukcji wysokiego ciśnienia. Sok był mieszany w równych ilościach miodu i około 8 łyżeczek było branych doustnie trzy razy dziennie przez około 7 dni. Sok z selera można łączyć z sokiem z marchwi i pić razem szklankę raz dziennie na skołatane nerwy.

SUROWCE LECZNICZE

Łodygi, nasiona, korzeń.

ZASTOSOWANIE

Zapisy historyczne informują nas, że seler jest już uprawiany co najmniej 3,000 lat, był uprawiany w Egipcie za panowania faraonów oraz był również znany w Chinach w 5-tym wieku przed narodzeniem Chrystusa. Seler był używany jako pokarm i na przestrzeni czasow zarówno cała roślina, jak też nasiona selera były używane w leczeniu problemów zdrowotnych.

Dzisiaj, nasiona selera są stosowane w leczeniu reumatycznych chorób oraz skazy moczanowej. Nasiona selera pomagają nerkom w pozbyciu się moczanów oraz innych szkodliwych produktów przemiany materii, jak również pomagają w zredukowaniu kwasowości w organiźmie. Nasiona selera naciowego są pożyteczne w leczeniu artretyzmu, pomagając w oczyszczaniu organizmu oraz poprawiają cyrkulację krwi do mięśni oraz stawów.

Nasiona selera naciowego posiadają średnie właściwości moczopędne oraz właściwosci przeciw zapalne. Są skutecznym środkiem na zapalenie pęcherza moczowego, pomagają w dezynfekcji pęcherza moczowego oraz przewodu moczowego.

Picie soku z selera naciowego oraz z marchwi czyści organizm ze szkodliwych substancji oraz wzmacnia układ odpornościowy, który broni nas przed różnymi chronicznymi chorobami.

Seler naciowy jest również wskazany w celu łagodzenia choroby wysokościowej, w leczeniu pzewlekłego wysiękowego zapalenia ucha środkowego, raka żołądka. Nasiona selera naciowego są pożyteczne w leczeniu takich problemów płucnych jak astma i zapalenie oskrzeli, a w połączeniu z innymi ziołami, pomagają w obniżeniu ciśnienia krwi.

WYSTĘPOWANIE I UPRAWA

Seler naciowy pochodzi z Europy. Często można go znaleźć rosnącego dziko wzdłuż wybrzeży angielskich i walijskich, oraz na podmokłych terenach. Seler naciowy jest szeroko uprawiany jako warzywo. Hodowany seler naciowy jest mniej aromatyczny niż ten rosnący dziko. Seler naciowy rośnie z nasiona na wiosnę i zbierany jest od połowy lata do jesieni.

BADANIA NAUKOWE

Olejek aromatyczny – Badania naukowe przeprowadzone w Niemczech oraz w Chinach w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych udowodniły, że olejek aromatyczny z selera naciowego posiada właściwości wpływające uspokajająco na centralny system nerwowy. Stwierdzono również, że niektóre z jego składników mają właściwości przeciw konwulsyjne, uspokajające. Przeprowadzone badania (w Chinach) oleju z nasion selera potwierdziły, że jest on pożyteczny w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi.

SKŁADNIKI

Seler naciowy zawiera olejki aromatyczne, glikozydy, furanokumaryny, flawonoidy.

UŻYCIE

NASIONA
NAPAR – W leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów (gościec przewlekły postępujący) oraz skazy moczanowej, połączyć 2 łyżeczki od herbaty nasion selera z 1 łyżeczką gwajakowca lekarskiego (guaiacum officinale), następnie dodać ½ łyżeczki mieszanki do szklanki gotującej się wody.
OLEJEK AROMATYCZNY
OLEJ – Na bolesne stopy oraz palce stóp w skazie moczanowej, dodać 15 kropli olejku z nasion selera do miski z ciepłą wodą i moczyć stopy.
OLEJ DO MASAŻU – Rozpuścić 5-10 kropli olejku z selera w 20ml olejku migdałowego lub słonecznikowego i masować bolące stawy.
KORZEŃ
NALEWKA – W przeszłości nalewka selerowa była używana głównie w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi oraz w chorobach układu moczowego, jako składnik w lekach na artretyzm, jak również nalewka służyła na wzmocnienie nerek i czyściła organizm z toksyn.
CAŁE ZIOŁO
SOK – Sporządzić sok z całego selera (nasion, korzeni, łodyg, liści) i pić przygotowany sok w czasie zapalenia stawów i układu moczowego, na ogólne osłabienie oraz wyczerpanie nerwowe.
/źródło:zielnik.herbs2000/
/przygotowała:nika_blue/
About these ads

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s