Chirologia czyli czytanie z dłoni.

O tym, czym naprawdę jest chirologia, wie niewielu ludzi. Większość myli ją z chiromancją, domeną Cyganów, wróżek i jasnowidzących. A przecież chirologia ma do zaoferowania o wiele więcej niż tylko mgliste przepowiednie losu zapisanego na dłoni. Utalentowany chirolog potrafi z linii dłoni odczytać, jaki jest dany człowiek.

Jak głosi legenda, na początku swego istnienia ludzie mieli łapy jak zwierzęta. Zlitował się nad nimi Bóg i dał im ręce, a wraz z nimi odrobinę boskiej świadomości. A wtedy ludzie nauczyli się ujarzmiać dzikie zwierzęta, otaczającą ich naturę i pozbyli się lęku przed demonami. Nic więc dziwnego, że w kulturze pierwotnych ludzi pojawił się mistyczny symbol ręki, a jej rysunki znaleźć można na naskalnych malowidłach. Do dziś dnia wśród wielu ludów, zwłaszcza arabskich, istnieje zwyczaj noszenia amuletów w kształcie ręki, tzw. figi. Ułożenie rąk odgrywa też bardzo ważną rolę w czasie modlitwy i medytacji. O rękę prosi się dziewczynę, a kapłani wszystkich religii błogosławią rękoma nowy związek. We wszystkich kulturach ręka prawa uznana została za rękę ważniejszą i w swej naturze lepszą. Co więcej, w niektórych tradycjach ezoterycznych utrwalił się pogląd, że prawą ręką opiekuje się anioł, a ręka lewa to ręka diabła. Kto wie, może tkwi w tym ziarno prawdy, skoro przyjaciół zawsze witamy ręką prawą, a uczynienie znaku krzyża ręką lewą uznawane jest za bluźnierstwo.

Chiron, według dawnych greckich wierzeń, był bogiem, który potrafił leczyć i uśmierzać ból. To właśnie od jego imienia pochodzi greckie słowo chiro, czyli „ręka”. Pierwsze udokumentowane wzmianki na temat chirologii znaleziono w chińskim traktacie z czwartego wieku przed naszą erą. A w Starym Testamencie, w księdze Hioba. W Grecji pierwszym filozofem, który zajął się poważnie chirologią, był Anaksagoras. Po nim byli: Sokrates, Eurypides, Arystoteles i wielu, wielu innych. To właśnie Grekom zawdzięczamy, że chirologia rozprzestrzeniła się w całej Europie była tu traktowana niezwykle poważnie. Uznano ją bowiem za część fizjonomiki, czyli nauki zajmującej się poznawaniem wnętrza człowieka poprzez studiowanie jego wyglądu. Wreszcie, pod koniec ubiegłego stulecia, za sprawą Catherine Aston St. Hill, chirologia doczekała się otwarcia w pierwszego na świecie instytutu zajmującego się studiowaniem tajemnic ukrytych na naszych rękach. To właśnie St. Hill ponad wszelką wątpliwość udowodniła istnienie ścisłych związków między rodzajem unerwienia mózgu a liniami na naszych dłoniach.

Co w mózgu, to na dłoni
Naukowcy odkryli, że wszelkie zmiany zachodzące w naszym organizmie i w naszej psychice uzewnętrzniają się na dłoni. Linie dłoni kształtują się w wyniku procesów chemicznych już w życiu płodowym człowieka. W ósmym tygodniu ciąży powstaje na dłoni płodu pierwsza linia – linia życia. Cały proces powstawania znaków jest bardzo skomplikowany. Płynące z mózgu przetworzone impulsy nerwowe trafiają do mięśni i gruczołów dokrewnych, które reagują na wszelkie bodźce psychiczne i fizyczne wychwytywane przez nasze ciało.

Jak czytać z dłoni
Badamy zawsze obie dłonie.
– Ręka aktywna (u większości z nas – prawa) odzwierciedla prawdziwy charakter i przeznaczenie człowieka. Ukazuje logiczny ciąg przyczyn i skutków wydarzeń w naszym życiu.
– Ręka nieaktywna (zazwyczaj – lewa) charakteryzuje nasz los i tkwiącą głęboko w nas prawdziwą osobowość, z którą nie zawsze świadomie się utożsamiamy. Na lewej ręce mogą też być widoczne ukryte talenty.

LINIE GŁÓWNE

1. Linia życia – opisuje siłę, a nie długość życia. Powiązana jest z ilością energii, jaką masz do dyspozycji, poczuciem witalności, pędu, motywacji i fizycznej siły. Biegną od niej często odgałęzienia nazywane liniami ambicji, wysiłku, sukcesu, podróży, Marsa, zmartwienia, wpływu.

2. Linia głowy – pokazuje jak energia życiowa jest przekładana na myśli, postawy i pozyskiwanie informacji. Opisuje możliwości intelektualne.

3. Linia serca – związana jest głównie z romantyczną lub poetycka ideą serca, choć można z niej odczytać także fizyczny stan organu. Opisuje uczucia, jakimi darzymy ludzi wokół nas. Ludzie i rzeczy, które kochamy, będą widoczne na linii serca, podobnie jak ludzie, którzy kochają nas.

4. Linia losu – nazywana linią kariery. Występuje głównie na dłoniach ludzi, którzy sami się troszczą o swoją przyszłość, wykorzystują wrodzone talenty i rozpoznają własne ograniczenia. Świadczy o samokontroli, dyscyplinie, determinacji, zmyśle praktycznym, sile woli i poczuciu celu.

5. Linia Słońca – pokazuje sukces i spełnienie ambicji, twórcze wykorzystanie talentów do dobrych celów. Mówi również o bogactwie, choć jej brak nie oznacza biedy.

6. Linia Merkurego – jest oznaką doskonałych zdolności komunikacyjnych. Świadczy o talencie do handlu, albo ogólnie radzenia sobie z informacją. Może też świadczyć o umiejętności manipulowania marzeniami i podświadomymi pragnieniami innych.

LINIE POMOCNICZE

7. Obrączka Wenus – im pełniejsza, tym bardziej jesteś wrażliwy na potrzeby i nadzieje ludzi wokół siebie.

8. Pierścień Salomona – oznaka wielkiej mądrości.

9. Pierścień Saturna – oznaka smutnego usposobienia.

10. Stygmaty medyczne – znak uzdrawiających dłoni.

11. Linie dzieci – oznaka płodności (umysłu też).

12. Linie związków – każda z nich symbolizuje szczególnie intensywny związek emocjonalny.

13. Łuk intuicji – znak kogoś, kto ma prawdziwy talent instynktownego rozumienia.

14. Via lasciva – u niektórych jest oznaką uczulenia na narkotyki i alkohol, u niektórych znak kłopotów, wynikających z ich nadużywania

15. Linia Marsa – oznaka wojowniczości.

16. Linie sympatii – oznaka ciepłego serca.

17. Pierścień rodziny – oznaka silnych więzów rodzinnych.

18. Bransoletki (rasceta) – oznaka długowieczności.

ZNAKI SZCZEGÓLNE

Okrąg – rzadki znak. Osoba, na której dłoni się znajduje, przynajmniej część swojego życia spędzi na kręceniu się w kółko.
Kwadrat – symbol ochrony. Bez względu na to, gdzie się pojawi, właściciel może czuć się spokojnie. Będzie jak kot, spadający zawsze na cztery łapy.
Krzyż – ostrzeżenie. Oznacza potężną, zewnętrzną siłę. Jedynie krzyż na płaszczyźnie Marsa i wzgórku Jowisza ma nieco inne znaczenie.
Gwiazda – znak doskonałości i sukcesu. Jedynie na wzgórku Saturna ma inne znaczenie.
Kratka – świadczy o ekstremizmie.
Trójkąt – oznaka praktycznego, rozumnego talentu.
Punkt – przeszkody na ścieżce rozwoju.

TYPY DŁONI

Elementarny – tego rodzaju dłoń charakteryzuje ludzi, ciężko pracujących fizycznie od wielu pokoleń. Cechują ją krótkie palce i szeroka silna dłoń.
Szpatułkowaty – dłoń duża i szeroka, palce nieco dłuższe i grube, o tępych szerokich końcach, należą do człowieka czynu, nie filozofa.
Stożkowaty – dłoń charakteryzująca się krótkimi szczupłymi palcami, i stożkowatym kształtem samej dłoni. Należą one do osoby pobudliwej, porywczej, impulsywnej i pełnej życia – jest trudna we współżyciu.
Kwadratowy – ten typ dłoni należy do osób systematycznych i rzeczowych, statecznych i szanujących prawo. Wykazuje skłonność do konserwatyzmu.
Sękaty – tępe końce palców, duże wyraziste stawy. Cechuje osobę, która przywiązuje duże znaczenie do materialnej strony życia, jest zdecydowana, logiczna i mądra. To typ filozoficzny.
Szpiczasty – palce szczupłe, dłoń szczupła, końce palców szpiczaste. To dłoń należąca do osoby idealistycznej, niepraktycznej, nieoszczędnej i niezapobiegliwej.
Typ mieszany – to zbiór cech wszystkich powyższych typów. W zależności od tego, który typ przeważa, tak też układają się cechy takiej osoby.

SKÓRA I KOLOR DŁONI

Skóra na dłoni:
1. Gładka – wrażliwość
2. Wilgotna – nerwowość
3. Pomarszczona – oschłość
4. Sucha – opryskliwość
Kolor dłoni:
1. Różowy – zrównoważony, pogodny, zdrowy
2. Czerwony – emocje
3. Żółty – zazdrość, kłopoty z wątrobą
4. Złoty – energia, samodzielność
5. Blady – bezradność
6. Biały – wyrozumiały
7. Ziemisty – uparty
8. Siny – mściwy

/źródło:hannaanna.blog.onet.pl/

Do jednej z wielu nauk o ludzkiej naturze możemy zaliczyć chirologię. To z jej pomocą można nie tylko ujawnić wady człowieka, ale również drogi ich eliminacji. Jest kluczem do poznania charakteru człowieka, ukrytych talentów i energii, które dzięki poznaniu samego siebie możemy wykorzystać w swoim życiu. Mało jest wśród nas takich, jeśli w ogóle są, którzy oglądając się za siebie, na swoją przeszłość nie uznają, że zaprzepaścili miesiące, lata, a niekiedy dużą część życia przez pomyłki rodziców, jak i swoje własne.

“Poznaj samego siebie” to dewiza przyświecająca tej pracy, gdyż poznając siebie możemy wreszcie zacząć świadomie kierować swoim życiem.

Czy dłoń może “mówić”? Na pewno tak, proszę przypomnieć sobie to powiedzenie: “Widać jak na dłoni”. Powiedzenie takie wzięło się z podświadomego przekonania, że na dłoni widać to, czego możemy dowiedzieć się o człowieku, o jego predyspozycjach, talentach i charakterze. Dłoń jest portretem psychologicznym postaci. Nieraz poznajemy kogoś kto usiłuje być miły, życzliwy, grzeczny, ale wystarczy spojrzeć na jego dłoń i budzi się w nas nieufność, ostrożność oraz swego rodzaju dystans. Sprawiły to jego dłonie, a właściwie kształt tego dłoni. Bywa też odwrotnie. Gdy spojrzymy na dłoń, która przykuwa naszą uwagę jako zjawisko wręcz estetyczne, gotowi jesteśmy twierdzić, że takie ręce może mieć człowiek dobry, szlachetny i uczciwy.

Sława francuskiej chirologii, madame Transaline powiedziała:

Chirologia jest najbardziej rozwiniętą nauką, która objaśnia cechy charakteru człowieka. Wiedza chirologiczna opiera się na odczytaniu wszystkich znaków znajdujących się na zewnątrz i wewnątrz dłoni. Byłoby wielkim błędem objaśniać znaczenie poszczególnych linii i wzgórz na dłoni, nie uwzględniając ich układu chirologicznego. Linie, wzgórza, znaki i figury oraz ich kształt i wyrazistość należy oceniać w relacji wzajemnej i tylko w takiej, gdyż tworzą one całość obrazu.

Dłoń człowieka ujawnia cechy osobowości, nawyki, predyspozycje i wreszcie jego los. Chirolog badający dłoń nigdy nie wróży, lecz robi to, co robi grafolog lub psychoanalityk.

Fakt, że każda dłoń jest inna i ma odmienne, niepowtarzalne cechy charakterystyczne jest podstawą do tworzenia takich dziedzin wiedzy jak daktyloskopia. W niektórych krajach, a także w niektórych stanach USApobiera się odciski całej dłoni. Linie papilarne służą do identyfikacji człowieka, natomiast odciski całych dłoni, z liniami i znakami stanowią wizytówkę charakterologiczną.

Chirologię dzielimy na trzy główne działy:

  1. chirografię – zajmującą się opisem linii i znaków, wyciąganiem wniosków na podstawie doświadczeń,

  2. chirognomię – naukę o typach rąk, palców, wzgórz, wklęsłości na śródręczu,

  3. chiromancję – naukę ustalania przeszłości, teraźniejszości i przyszłości na podstawie linii dłoni, opierającą się na rezultatach, osiągnięciach chirografii i chirognomii w rozpoznaniu fizycznych i psychicznych cech każdego człowieka.

Chirologia to nauka dająca możliwość na podstawie kształtu ręki, dłoni, palców, wzgórz, linii dokładnie określić czas przeszły, teraźniejszy i przyszły los każdego człowieka, uwzględniając fakt, że każdy człowiek ma wolną wolę oraz zdolność do wyboru własnej drogi. Każdy bowiem posiada zarówno cechy pozytywne, jak i negatywne, które może kontrolować i rozwijać według własnego sumienia.

Poznając je najpierw u siebie, a następnie u innych, ma w ręku klucz do poznania tajemnic życia.

Kilka uwag o kształcie dłoni

By świadomie poznać i umiejętnie posługiwać się nauką chirologii należy koniecznie wcześniej zapoznać się ogólnie z liniami dłoni. Zaś patrząc na nie, nie tracić z oczu całego kształtu ręki.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na kształt i rozmiary ręki. Jeżeli rozmiary odpowiadają proporcją innym częściom ciała, to znaczy, że właściciel takiej ręki jest człowiekiem zrównoważonym, stałym. Jeśli natomiast są bardzo nieproporcjonalne w stosunku do reszty ciała, to oznacza charakter niestały z dziwnymi przyzwyczajeniami i skłonnościami. Należy zawsze uwzględnić fakt, że mężczyzna ma większą rękę od kobiety.

Ręka duża – oznacza człowieka dobrodusznego, serdecznego, wspaniałomyślnego.

Duża, sucha, długa, koścista z tępymi końcami palców wskazuje u mężczyzny na dowcipność, u kobiety natomiast może oznaczać skąpstwo, zamknięcie w sobie, skrytość. Kobiety z takimi rękami często pozostają samotne, swoją osobowością przypominają mężczyznę.

Duża, pełna i gruba mówi o skłonnościach do melancholii, o braku obrotności w życiu.

Duża i pełna ręka wskazuje na typ delikatnego, miłosiernego człowieka.
Średnia i chuda wskazuje ścisły umysł, szczególnie jeśli ma skłonności do pocenia się.

Średnia, pełna i gruba ręka to oznaka ograniczenia umysłowego.

Mała ręka wskazuje zazwyczaj na człowieka dumnego, często rozmyślającego, szczególnie o sobie, zirytowanego.

Mała, chuda, spocona ręka mówi o typie energicznego, bystrego i dobrodusznego człowieka, uczciwego i sprawiedliwego, z wiecznym uśmiechem na twarzy i pewną wrodzoną naiwnością, samouwielbieniem.

Mała ręka o niewielkiej potliwości z krótkimi paznokciami i pierwszym członem palcówwskazuje na człowieka chytrego, podejrzliwego, złego, chętnego do kłótni, u kobiet oznacza to skąpstwo, mściwość, złość, i nienawiść do ludzi.

Szczupła, twarda i sucha dłoń oznacza nieśmiałego, nerwowego, niespokojnego i zakompleksionego człowieka.

Bardzo gruba, pełna i miękka dłoń oznacza wrażliwą osobowość.

Miękka i sucha ręka to oznaka lenistwa, potrzeby komfortu i wygodnictwa.

Kolor dłoni

Kolor dłoni jest ważniejszy niż kolor odwrotnej strony ręki, gdyż dłoń znajduje się pod bezpośrednią kontrolą nerwów. Zdaniem uczonych, na ręce jest o wiele więcej nerwów niż na jakiejś innej części ciała, a na dłoni o wiele więcej niż na innej części ręki, dlatego też jej kolor jest tak ważny.

Prawie każda ręka ma swój kolor:

Blady, niemal biały kolor dłoni świadczy o niewielu zainteresowaniach człowieka oprócz własnej osoby, innymi słowy o egoizmie.

Dłoń żółta – jej właściciel bywa chorowity, melancholijny i nietowarzyski.

Dłoń o delikatnym różowym kolorze mówi o sangwinistycznym temperamencie, człowiek ją posiadający wierzy w siebie, jest wesoły.

Dłoń bardzo czerwona to świadectwo zdrowego fizycznego i psychicznego samopoczucia, mówi o irytacji i namiętności.

Chcę tylko zwrócić uwagę Państwa na pewne podstawowe aspekty chirologii. Chcę Was zachęcić do prostych obserwacji i do wyciągania z nich wniosków. Zwrócić uwagę na to, że:

  • każda dłoń jest inna i niepowtarzalna,

  • jak duży i jakiego kształtu jest kciuk,

  • jak przy położeniu dłoni ustawiają się palce.

Sądzę, że te trzy elementy dobrze zinterpretowane mogą dać czytelnikowi pewien impuls do głębszego zainteresowania się chirologią. Są więc zasadnicze typy dłoni takie jak np. dłoń Wenus – miękka, delikatna, kremowo-różowa z delikatnymi dołeczkami zamiast kostek nadgarstka. Dłoń taka charakteryzuje kobietę ciepłą, delikatną, lekko zainteresowaną sobą i swoim pięknem. Jest i dłoń Marsa lekko czerwonawa, kwadratowa, silna, którą charakteryzuje silny męski charakter, wojowniczy, nieco agresywny, pobudliwy, zawsze aktywny.

Kształt kciuka informuje nas o sile woli człowieka. Duży kciuk – silna wola, jego odchylenie od pozostałych palców świadczy o możliwościach narzucania swojej woli otoczeniu. Na przykład skrzywienie palca wskazującego do środkowego informuje o niepokojach nerwowych, które odbijają się na życiu psychicznym i na harmonii wewnętrznej.

Wszystkich, których zdołałem zainteresować kieruję do dostępnych obecnie książek. Tytuły tych książek podaję na końcu artykułu, bowiem jego rozmiary nie pozwalają na pełne omówienie możliwości interpretacji dłoni.

  • Stefan Karol Wdowiak, Jak na dłoni, Studio Astropsychologii, Białystok 2005.

  • Anna Chałubińska, Białystok.

  • Stanisław Majewski, Wróżby z dłoni, Wyd. FATA, 1990.

/źródło:idair.pl/

Co to jest chirologia?

Dłoń ludzka jest fascynująca. Patrząc na nią można zbudować psychologiczny
portret człowieka. Dłoń ma swój własny, niepowtarzalny kształt i jedyny w swoim rodzaju rysunek linii i wzgórz w jej wnęt­rzu. Skrzywienie palców, ich kształt, spo­sób zamknięcia ręki, to dla laika nic nieznaczące gesty, a dla chirologa wizy­tówka człowieka.

W wielu sytuacjach chętnie i często posługujemy się powie­dzeniem, że coś widać jak na dłoni – i jest to jedna z wielu prawd życiowych odkrytych przez ludzkość. Odniesienie tej prawdy do każdego człowieka, do jego osobowości,
stanowi podstawę dziedziny wiedzy nazwanej chirologia.Dłoń ludzka jest fascynująca. Nie tylko dlatego, że jest pod­stawowym narzędziem manualnych czynności, lecz przede wszystkim dłoń każdego człowieka ma swój własny, niepowta­rzalny kształt i jedyny w swoim rodzaju rysunek linii oraz wzgórz.

Początków chirologii należy szukać w starożytnych tekstach weddyjskich sprzed bez mała 2000 roku p.n.e., czyli około 4000 lat temu. Teksty te zawierają wyraźne odwołania do praktyk ana­lizy dłoni, która silnie rozwinęła się w tamtych czasach. Wiedza ta gromadzona była i przekazywana pokoleniom przez mnichów buddyjskich. Pilnie strzeżono bowiem metod i technik, nie zdra­dzano ich obcym. Tak więc powstała wiedza, a raczej studium o człowieku, oparta o wysoko rozwiniętą filozofię życia i dogłęb­ne zrozumienie natury ludzkiej.Dla chirologa to bardzo precyzyjne i szybkie źródło poznania osobowości człowieka, jego predyspozycji oraz możliwości dalszego działania.
Umiejętność interpretowania -„czytania” kształtu dłoni, palców, wielkości i rozmieszczenia wzgórz oraz rysunku linii pozwala z dużą precyzją odpowiedzieć na wiele pytań dotyczących drogi życia. Ważny jest każdy ele­ment, każdy znak. Porowatość i wilgotność skóry, kształty i uło­żenie palców przemówią konkretnymi informacjami.

Co można powiedzieć na podstawie ogladu dłoni?

Na przykład:

- nie wierz swojemu instynktowi, on może cię zawieść,
– bądź ostrożny w sprawach finansowych,
– masz kłopoty z logicznym myśleniem,
– nie daj się wykorzystywać,
– niepotrzebnie stawiasz sobie zbyt wysokie wymagania, to grozi kryzysem.

Zewnętrzna część dłoni to informacja o naszych zachowa­niach w środowisku i o własnych ocenach tych zachowań, np. mocno odchylony na zewnątrz kciuk to silne narzucanie swojej woli. Natomiast chowanie kciuka w środku dłoni świadczy, że mamy do czynienia z osobą zakompleksioną.

W ten sposób ujaw­nimy przytłaczające nas lęki i obawy. Linie, ich rysunek oraz wy­pukłości na wewnętrznej stronie dłoni to skarbnica informacji o naszej psychice. Będzie się ona zmieniała tak, jak zmieniają się nasze emocje i przeżycia.Dla chirologa na dłoni znajduje się zaszyfrowany konkret o zdarzeniach, które w mniej czy bardziej przyjemny sposób zaistnieją w naszym życiu.Ręce same wskażą, w jakim stanie psychicznym jest człowiek i określą:

czy ma wystarczające możliwości do realizacji swoich zamie­rzeń życiowych,
– czy zdolność do uczuć zapewnia mu sukces,
– czy posiada intuicję i potrafi z niej korzystać,
– czy potrafi być logiczny i praktyczny,
– jaką posiada potrzebę porozumiewania się z innymi ludźmi,
– czy ma kłopoty z harmonijnym zrównoważeniem uczuć oraz seksu.

Patrząc na dłoń, można zbudować portret psychologiczny człowieka, który bardzo silnie do niego przemawia, bowiem jest odzwierciedleniem jego własnej dłoni. Poznać własne możli­wości i choćby tylko prognozy na najbliższą przyszłość to pra­gnienie wielu ludzi, które wzrasta – wraz z rozwojem cywilizacji. W jej obecnym etapie rozwoju człowiek zaczyna popadać w co­raz to większe frustracje i stresy.Poznanie możliwości rozwią­zania problemów wynika niekoniecznie z chęci zaspokojenia osobistych aspiracji, lecz z potrzeby doznania poczucia bezpieczeństwa i większej pewności siebie.

/źródło:amazonia-ania.com.pl/

Twoje dłonie są skarbnicą wiedzy o tobie. Wypisane na nich jest „jak na dłoni” chyba wszystko co związane z twoim życiem. Ich kształty, kolor, znaki na nich występujące, wzgórza, linie, plamki, kropki, odciski czy blizny mają nieprzypadkowy wygląd. Porównać to można do jakiegoś wykresu matematycznego, na którym są linie funkcji a obok nich cyfry, wzory, równania. Choć na dłoni jest o wiele więcej rzeczy, jakie bierze się pod uwagę.

Nauka o odczytywaniu informacji na dłoni to chirologia. Ma ona tysiące lat i pierwsze znane jej zapisy pochodzą z Indii. Chiromancja to jasnowidzenie na podstawie czyjejś dłoni. Chirologii można się nauczyć, chiromancja to dar. Choć dobry chirolog musi mieć w sobie przynajmniej trochę chiromanty.

Jeżeli kogoś z Was zainteresuje temat to nie radzę kupować dostępnych na rynku książek – jest w nich najwyżej 40 – 50 % właściwych informacji. Temat jest w nich zbyt spłycony. A już na pewno nie radzę czytać książek o chiromancji. O ile chirologia to wiedza zdobyta z obserwacji (choć jak znam życie to jej początek jest gdzieś w Wedach) i można ją opisać tak ja np. anatomię, to chiromancja jako rodzaj jasnowidzenia jest raczej niemożliwa do opisania. Dlatego w książce jednego chiromanty ta sama rzecz będzie znaczyło co innego niż u innego.

Na dłoni teoretycznie nie ma czegoś co nie mogłoby się zmienić. Nawet kształt dłoni może się zmienić. Znaki na dłoni zmieniają się stosownie do zmian zachodzących w nas. Nie interpretujemy pojedynczych znaków na dłoni. Zawsze trzeba odnosić je do całości dłoni.

Nie zamierzam prowadzić tu kursu chirologii w odcinkach – to zbyt długie i skomplikowane – ale jest parę prostych i przydatnych informacji, które przydadzą się w codziennym życiu.

Na początek zajmiemy się paznokciami. A dokładniej znakami jakie mogą się na nich pojawić.

Paznokcie gładkie, równe, różowe, z ładnymi białymi półksiężycami będą mówiły nam o dobrej kondycji naszego organizmu.

Półksiężyce mówią o poziomie witalności naszego organizmu. Powinny zajmować 1/4 – 1/3 część paznokcia. Z tym, że każdy palec odpowiada za inną sferę naszego życia, więc nie zdziw się, że na jednym palcu półksiężyc będzie mniejszy niż na innym. Jeśli są one bardzo małe lub wcale ich nie ma oznacza to długotrwałe zmęczenie, osłabienie lub chorobę. Jeżeli zmniejszają się one to znaczy, że tryb życia ostatnio prowadzony jest zbyt intensywny.

Znaczenia półksiężyców na poszczególnych palcach (główne znaczenie, bo sprawa jest bardziej skomplikowana): kciuk – witalność, wskazujący – relacje społeczne, środkowy – spełnianie się w działaniu (praca, hobby), serdeczny – stosunek do siebie, mały – relacje z bliskimi.

Podłużne prążki na płytce paznokcia – zaburzenia wchłaniania w przewodzie okarmowym na tle stresowym lub choroby.

Poprzeczne prążki na paznokciu mówią o częstych drastycznych zmianach diety. Mogą też pojawić się przy wyjazdach do dalekich krajów, gdzie pokarm jest inny.

Drobne dołki w paznokciu – jakby pokuty szpilką – choroba reumatyczna (może być istniejąca lub przyszła).

Biała plamka na paznokciu – niedobory mikroelementów – głównie selen, fosfor. Jeżeli są u podstawy paznokcia – nadchodzące, w środkowiej części – istniejące, w końcowej – już mijające.

Ciemna pręga wzdłuż paznokcia, pod płytką paznokcia – nadchodząca bardzo powoli poważna choroba. Najczęściej związana z ukł. pokarmowym, wątrobą lub krwią.

Paznokcie sine – anemia lub osłabione krążenie. Często pojawia się podczas ciężkich chorób.

Paznokcie rozdwajające się na końcach – niedobory wielu mikroelementów, głównie siarki, fosforu, selenu, czasem żelaza.

Poszarpane, odstające skórki u nasady paznokcia – nerwowe relacje z ludźmi.

Paznokcie o kształcie kulistym – jakby chciały objąć czubek palca – zagrożenie rozedmą płuc lub rozstrzeniem oskrzeli.

Paznokieć wąski, jakby pomiędzy dwoma wałkami nachodzącymi na niego – choroba miażdżycowa.

Ostatnie dwie pozycje mogą mówić o chorobie, która może pojawić się dopiero za kilka lat. Z dłoni można diagnozować zanim pojawią się pierwsze objawy poważnych chorób.

/autor:Radek

źródło:vrinda.net.pl/

Wewnętrzne strony dłoni pokryte są zróżnicowaną siecią linii. Swój rysunek i wymiary (proporcjonalnie do wieku) zachowują w głównych zarysach przez całe życie człowieka. Wszelkie zmiany są nieznaczne.
W chiromancji nie spotyka się dwóch identycznych siatek liniowych – podobnie jak linii papilarnych. Nawet na dłoniach tej samej osoby obrazy linii nie pokrywają się.
Linie na dłoni powinny być dość wyraźnie zaznaczone i powinny mieć regularny przebieg, bez załamań i przerw. Znaczenie ma również kolor lub zabarwienie linii. Barwa czerwona lub różowa wskazuje na naturę zapalczywą, gwałtowną i raptusowatą. Linia biała świadczy o delikatnym zdrowiu i pasywnej postawie. Linie
żółte mogą znamionować pesymizm, niedowartościowanie i złośliwość. Linie ciemnoniebieskie występują zazwyczaj u osób o węższych horyzontach umysłowych, prostych i upartych.

Ważniejsze linie dłoni:
1) życia, 2) głowy (rozumu), 3) serca,4) przeznaczenia, 5) Słońca, 6) małżeństwa, 7) zdrowia, 8 )- mleczna droga, 9) intuicji

Linie cienkie – osoba o dużym temperamencie, niecierpliwa i lubiąca przygody.

Duża liczba linii i znaków – duża nerwowość i zbytnie uleganie emocjom.

Linie bardzo długie – predyspozycje do nauk ścisłych i przyrodniczych.

Linie szerokie – świadczą o unormowanym trybie życia, wewnętrznym spokoju, szczerości i jasności umysłu.

Linie głębokie – duża witalność, mocny charakter, zdecydowanie w działaniu i duża odporność psychiczna.

Linie słabo zaznaczone – osobowość spokojna, stroniąca od emocji i wybijania się na pierwszy plan.

Linie łamane – zapowiadają zmienne koleje losu, kłopoty i wielkie emocje, czasem dramatyczne.

Na każdej dłoni znajdują się trzy podstawowe linie, tj. życia, głowy (rozumu) i serca. Ponadto często występują linie towarzyszące o mniejszym znaczeniu.

Linia życia

Linia ta cieszy się na ogół największym zainteresowaniem osób analizujących siatkę swoich dłoni. Wynika to z dawnego przekonania, że ma ona określać długość życia. Stąd chciano, aby była jak najdłuższa.
Tymczasem linia życia znamionuje przede wszystkim siły witalne organizmu i jego potencjał energetyczny. Na przykład wyraźna, ale krótka linia może znaczyć, że dana osoba będzie prowadzić intensywne i zdrowe życie do pewnego wieku, a później jej witalność ulegnie znacznemu osłabieniu. Znane są osoby, które miały krótką linię życia lub prawie niewidoczną, a dożyły sędziwego wieku.

Duże znaczenie przy określaniu stanu zdrowia, chorób, powodzenia życiowego, kariery, doświadczeń losu ma kształt, budowa i również długość linii życia.
Linia życia oznacza podstawę kciuka. Zaczyna się w połowic odległości między kciukiem a palcem wskazującym. Oto jej charakterystyka.

Długa i bardzo wyraźna – doskonałe zdrowie oraz znamionuje także długie i dynamiczne życie.

Krótka – ogromna energia życiowa, ale również i zagrożenie poważną chorobą. Nie ma to jednak związku z długością życia.

Szeroka – duży dynamizm życiowy, który się jednak może przedwcześnie wyczerpać. Życie zbyt intensywne, bez troski o zdrowie.

Długa i delikatna – długie życie, lecz trzeba cały czas uważać na zdrowie.

Długi łuk linii życia – wielkoduszność, szczerość i serdeczność.

Łuk spłaszczony – to przeciwieństwo powyższych cech, a zwłaszcza wewnętrzny chłód.

Linia życia schodząca ze wzgórka Wenus kilkoma rozgałęzieniami – wewnętrzny niepokój i skłonność do wędrówek i podróży.

Krótka i niewyraźna – słabsza osobowość, mała witalność oraz tchórzostwo.

Podwójna linia – życie pod silnym wpływem lub dominacją innej osoby.

Rozpoczynająca się poniżej linii głowy – nieopanowanie, słaba wola, uleganie słabostkom i brak samokontroli.

Rozpoczynająca się od linii głowy – umysł analityczny, opanowanie i wyrachowanie.

Rozpoczynająca się od wzgórka Jowisza – ogromna ambicja i silne dążenie do sukcesów.

Liczne przerwy – częste zmiany w życiu.

Falista – niestałość w uczuciach i brak równowagi.

Przerywana z zachodzącymi na siebie odcinkami – może znamionować* chorobę lub jakieś bolesne wydarzenia, ale niezbyt dramatyczne.

Przerwana na początku – poważna choroba w dzieciństwie.

Rozwidlona na końcu – zmiany w życiu oraz bieda na starość.

Cienko zakończona – słaba witalność u kresu życia.

Dublowana (z linią Marsa) – spotęgowanie cech oraz długie i zdrowe życie.

Linia życia biała – powolność, flegmatyczność.

Linia życia żółta – schorzenia wątroby i nerwowość.

Linia życia czerwonawa – temperament, zapalczywość i ogromna aktywność życiowa.

Linia głowy(rozumu)

Powinna zaczynać się w tym samym miejscu co linia życia, tj. na krawędzi dłoni, pomiędzy palcem wskazującym a kciukiem. Często obie linie bywają na początku złączone. Im szybciej ten związek się kończy, tym wcześniej w człowieku rozbudza się samodzielność i tym wcześniej kształtuje się jego osobowość. Obok linii życia jest ona najważniejsza na dłoni – określa inteligencję, walory umysłowe, odwagę i umiejętność panowania nad emocjami.

Mało widoczna lub jej brak – to niezwykle rzadki przypadek. Oznacza brak ambicji życiowych, niezdolność do realizacji poważniejszych przedsięwzięć i niski poziom intelektualny.

Długa i pochylona ku dołowi – duża wyobraźnia i talenty twórcze.

Oddzielona od linii życia – śmiałość i skłonność do ryzyka.

Krótka – trudności z koncentracją i mała wyobraźnia.

Normalna – znamionuje komunikatywność, praktycyzm, dobrą pamięć i jasność myśli.

Sięgająca aż do wzgórka Księżyca – nadmierna wyobraźnia, skłonności do fantazjowania.

Wygięta do góry – duża operatywność i przedsiębiorczość.

Biegnąca blisko linii serca – wąskie horyzonty umysłowe.

Mocno zaznaczona – umiejętność ogromnej koncentracji w decydujących  momentach.

Szeroka – słaby refleks, trudności z koncentracją, brak pewności w realizacji zamierzeń.

Głęboka – duża inteligencja, często idąca w parze ze zdolnościami manualnymi.

Przebiegająca blisko linii życia – świadczy o niezależności myśli i poglądów, dobrym zdrowiu, wybuchowości i zapalczywości.

Linia wygięta – ostrzeżenie przed wypadkiem.

Linia niewyraźna – roztargnienie, częste bóle głowy, słaba pamięć i brak koncentracji.

Linia pofalowana – zmienny charakter, uleganie wpływom i skąpstwo.

Przecinająca linię życia – z jednej strony duża nieśmiałość, z drugiej zaś złośliwość i kłótliwość.

Zakończona rozwidleniem – uzdolnienia bardzo rozproszone, nie mogące zaowocować w żadnej konkretnej dziedzinie.

Zakończona potrójnym rozwidleniem – to kombinacja inteligencji, wyobraźni i przedsiębiorczości, przynosząca duże korzyści.

Linia serca

Linia ta powinna zaczynać się na skraju dłoni, pod małym palcem, i to nie za wysoko, gdyż oznaczać wówczas może ubogie życie i skłonność do zazdrości. W jej kształcie i przebiegu odzwierciedlone są takie
cechy jak trwałość i intensywność uczuć. Zapowiada porywy duszy oraz informuje o niektórych cechach psychicznych. Zaznaczona jest wyraźniej na dłoniach kobiecych, gdyż kobiety częściej w życiu kierują
się uczuciem.

Wznosząca się w kierunku palca wskazującego – powodzenie w uczuciach, ale również niestałość.

Szybko załamująca się i zanikająca – osoba w niewielkim tylko stopniu zdolna do miłości.

Zbyt cienka – świadczy o egocentryzmie i wewnętrznym chłodzie.

Poprzerywana i przypominająca łańcuszek – określa osobę, która za każdym razem zakochuje się intensywniej niż poprzednio.

Przebiegająca blisko linii rozumu – oznacza ścisłe powiązanie z domem i tradycją rodzinną.

Przebiegająca wysoko – rozum góruje nad uczuciem.

Bardzo długa – nadwrażliwość, nadpobudliwość i zazdrość.

Dłuższa od linii głowy – osoba kierująca się uczuciem.

Prosta – osoba zamknięta, nieufna.

Niewyraźna – liczne kłopoty uczuciowe.

Krótka i cienka – niezdolność do przeżywania wielkich uczuć.

Poprzerywana – niestałość uczuć.

Nachylona do linii głowy – melancholiczność ze skłonnościami do zazdrości.

Dotykająca linii głowy – emocjonalne podchodzenie do życia, ale również mała wydolność serca i wynikające z tego zaburzenia.

Pofalowana – oziębłość uczuciowa.

Linia z odgałęzieniami – szlachetność, dobroć i wierność.

Zakończona rozwidleniem – szczerość uczuć i dobrotliwość.

Przerywana z zachodzącymi na siebie członami – uszkodzenie serca.

Linia czerwona – żarliwy temperament, osoba szybko zakochująca się i szybko odkochująca.

Linia biała – egoizm, nieumiejętność dawania szczęścia innym.

Linia przeznaczenia (Saturna)

Biegnie od nadgarstka w kierunku palca środkowego (palca Saturna – i stąd jej nazwa). Linia ta określa największe zdarzenia w życiu człowieka.

Wskazuje też na odporność psychiczną i panowanie nad emocjami.

Brak linii Saturna – bezpośredniość, dojście do szczęścia i sukcesów możliwe jest tylko dzięki ciężkiej pracy.

Długa – szczęśliwe życie, dobre zdrowie i pomyślność w prowadzonych przedsięwzięciach.

Krótka – życie trudne, ale szczęśliwe.

Szeroka – życie proste i nieco monotonne.

Głęboka – zarówno szczęśliwe, jak i feralne wydarzenia należy przypisać przede wszystkim swoim działaniom.

Falista – brak życiowej stabilizacji

Nieregularna – życie chaotyczne, niespokojne, na dodatek w nie najlepszym zdrowiu.

Przerwana – liczne trudności i problemy.

Linia z odgałęzieniami – kłopoty i nieprzyjemne zdarzenia, ale małego formatu.

Podwojona (z linią równoległą) – duży potencjał energii i radość z posiadanych rzeczy.

Linia słońca (Apolla)

Nazywana też jest linią talentów, linią powodzenia lub linią szczęścia.
Zaczyna się z dołu dłoni i biegnie w kierunku wzgórka Słońca, leżącego u podstawy palca serdecznego.
Linia Słońca informuje nas o uzdolnieniach danej osoby, jej upodobaniach, szczęściu, powodzeniu życiowym i wrażliwości. Około 25% ludzi nie ma tej linii w ogóle.

Długa – duża inteligencja, równowaga psychiczna, uzdolnienia twórcze i zamiłowania artystyczne.

Brak linii Słońca – osoba uboga psychicznie, banalna, wulgarna, pozbawiona wrażliwości na piękno i harmonię.

Słabo zaznaczona – niewielkie powodzenie w życiu oraz zagrożenie dla zdrowia.

Szeroka – pośpiech, chaotyczność i nerwowość w realizacji planów, przeciętne powodzenie, Wyraźna i prosta – osoba szczęśliwa i pełna uroku osobistego.

Krótka – powodzenie życiowe, sukcesy zawodowe i uznanie otoczenia.

Falista – zmienność losu, chaotyczność i brak gustu.

Nieregularna – raz na wozie, raz pod wozem. Przeszkody w realizacji planów dość częste, ale  rzezwyciężanie ich daje satysfakcję.

Podwójna – duże szczęście i wielkie sukcesy.

Potrójna – duże uzdolnienia i sukcesy osiągnięte dzięki własnej pracy.

Przerywana – częste zmiany postanowień.

Linia zdrowia (Merkurego)

Zaczyna się pod małym palcem i biegnie ukośnie w kierunku przegubu dłoni. Na jej podstawie możemy uzyskać informacje dotyczące stanu fizycznego osoby i jej cech intelektualnych.

Brak linii zdrowia – słaba budowa ciała i niezbyt dobre zdrowie.

Długa – znakomite zdrowie, jasny i przenikliwy umysł oraz dobra pamięć.

Głęboka i dobrze zaznaczona – dobry stan zdrowia, nie powinno być
z nim kłopotów na starość.

Falista – nerwowość i związane z tym problemy.

Krótka – dobre zdrowie, intuicja i niezła pamięć.

Szeroka – natura flegmatyczna, brak polotu i finezji.

Wiele linii – słabe zdrowie i nie najlepsza pamięć.

Podwojona – równowaga wewnętrzna, umiejętność dochodzenia do
założonych celów.

Przerywana – brak stabilizacji, pewnego bytu oraz kłopoty zdrowotne.

Linia intuicji (przeczucia)

Łączy wzgórek Merkurego ze wzgórkiem Księżyca. Nie występuje powszechnie. Oznacza silną wyobraźnie, żywy umysł, wrażliwość, zdecydowanie w działaniu i upór w dążeniu do celu. Linia ta częściej występuje na dłoniach kobiecych, gdyż kobiety posiadają na ogół większą intuicję i wyczucie sytuacji.

Brak linii intuicji – mała zdolność przeczuwania, brak talentów dyplomatycznych i częste strzelanie gaf.

Długa – twórcza wyobraźnia, intuicja i wytrwałość.

Krótka – dobre prognozy, duże możliwości danej osoby.

Szeroka – przerost wyobraźni i brak odwagi w działaniu.

Wąska, mało widoczna – subtelność, takt i duże zdolności mediacyjne.

Mleczna Droga

Jest to linia o mniejszym znaczeniu niż dotychczas przedstawione, ale znakomicie uzupełnia ogólną charakterystykę osobowości człowieka.
Zaczyna się na dole dłoni i biegnie równolegle do przegubu, a dokładnie do linii rascety. Linia ta znamionuje wyobraźnię twórczą i erotyczną. Występuje na dłoniach artystów i twórców. Wiele osób jej nie ma.

Linia szeroka – ogromna zmysłowość, ale też i przerost wyobraźni.

Delikatna – niepewność, ciągłe poszukiwania, zmienne usposobienie, ale jednocześnie duża wrażliwość i subtelność.

W kształcie gałązki – znerwicowanie.

W kształcie łańcucha – wewnętrzne niepokoje i brak pewności działania.

Wygięta – największym Twoim wrogiem jesteś Ty sam.

Linia małżeństwa

Są to kreski lub krótkie linie poziome usytuowane na krawędzi zewnętrznej dłoni, między podstawą małego palca a początkiem linii serca. Nazywana też jest linią związków. Przyjęła się interpretacja, że liczba kresek w tym miejscu odpowiada liczbie związków czy małżeństw w życiu danej osoby. W rzeczywistości określa stabilność: małżeńską człowieka. Większa liczba linii świadczy o niestałości w tym względzie. Z kolei pojedyncza linia wskazuje na charakter stały, ale pożycie trudne i monotonne.

Długa linia – duża uczuciowość i przywiązanie.

Krótka – związek nietrwały.

Szeroka – skłonność do sprzeczek, kłótni i niesnasek.

Kręta – zdrada.

Podnosząca się – szczęśliwe pożycie małżeńskie.

Wygięta ku dołowi – nieudane małżeństwo.

Podwójna – niedoszłe do skutku lub nieudane małżeństwo.

Linia przerwana – tragiczne małżeństwo.

Oprócz wymienionych linii, na dłoni człowieka można jeszcze wyszczególnić wiele innych linii i znaków, lecz mają one drugorzędne znaczenie.

Wg. Collins Andy – Język ciała gestów i zachowań:

/źródło:zenforest.wordpress.com/

Jakie masz palce?

O ile śródręcze wyraża opanowanie popędu, materialne zabezpieczenie egzystencji, reakcję na praktyczny dyktat żyt’-., o tyle palce stanowią symbol przeżyć duchowych, odrywania się od świata materialnego i stałej, ścisłej więzi człowieka z makrokosmosem. Palce są rodzajem anteny biologicznej, odbierającej sygnały z Kosmosu — energię elektromagnetyczną. Czułości membrany palców dowodzi choćby posługiwanie się alfabetem Braille’a lub rozpoznawanie barw przez niewidomych za pomocą dotyku. Palce odbierają’ i zarazem emitują energię, niezbadaną dynamiczną siłę.

Mimo woli przypominają się słowa Rilkego, opisującego ręce rzeźb Rodina:

… Są ręce pełne napięcia, ręce odprężone i rozluźnione, wyrażające wewnętrzne przeżycia. Są małe, samodzielne ręce nie należące do żadnego ciała, są też żywe ręce, prostujące się, podniecone i złe; ręce, które szczerzą kły i zda się, że będą szczekać, jak gdyby należały do jakiegoś psa piekielnego; ręce, które idą; ręce śpiące i ręce, które się budzą; ręce przestępcze, obciążone dziedzicznie i takie, które zległy gdzieś w kącie jak chore zwierzęta, świadome, że nikt im nie pospieszy z pomocą, Ale ręce są też skomplikowanym organizmem, deltą, do której spływa bieżące życie i rozlewa się wielką rzeką czynu. Istnieje historia rąk, mają one rzeczywiście własną kulturę, swoiste piękno; przyznaje im się prawo do własnego rozwoju, własnych pragnień, uczuć, nastroju i fantazji.

Im dłuższe są palce w stosunku do śródręcza, tym subtelniejszy jest człowiek, tym mocniej nastawiony na życie duchowe. Palce nie powinny być jednak zbyt drobne i wąskie, zwłaszcza u nasady, przy korzeniu, gdyż tłumaczy się to jako oderwanie od stref śródręcza, których znaczenie zostało już omówione wcześniej. Ścisły związek palców mocno wrastających korzeniami w śródręcze ze strefami stanowi dowód powiązania z siłami natury. Taki człowiek mc że, nie tracąc poczucia bezpieczeństwa, przyjąć wyzwanie losu i ruszyć w nieznane. W przypadku odwrotnym próby zmagania się z losem pozostaną w sferze teorii i rozpłyną się w iluzjach.

Kształt palców jest zróżnicowany podobnie jak kształt śródręcza. W każdym razie zapamiętajmy: szerokie, łopaciaste palce oznaczają zdolność do przebijania się przez świat materialny i aktywne przezwyciężanie tego świata. Kształt kanciasty wyraża porządek i legalizm. Stożkowy — tęsknotę do przekroczenia progu życia doczesnego. Palce spiczaste — zainteresowania transcendentne. Zaokrąglone — wyobraźnię artystyczną, pogardę dla świata materialnego

Kilka uwag o palcach

Palec wskazujący (Jupitera) leży po aktywnej stronie ręki, ukazującej elementarne impulsy, jakimi człowiek dysponuje, siłę wiary w siebie oraz świadomość posiadanej siły naturalnej, z jaką wkracza on w świat, by go przezwyciężyć i podbić. Palec wskazujący uzewnętrznia istniejące w człowieku siły instynktu, przekształcające się w wolę działania i świadomość czynu.

Jeżeli palec wskazujący jest dłuższy niż palec serdeczny to dowód, że człowiek rozporządza zarówno dostateczną siłą woli, jak i niezachwianą pewnością siebie, by sięgać po liczącą się pozycję w świecie, a jego „ja” oparte jest na autentycznym, zasłużonym autorytecie. Długość palca wskazującego jest również jeżeli palec wskazujący jest mniejszy (krótszy) od palca serdecznego — własne „ja” odgrywa drugorzędną rolę, a w każdym razie mniejszą niż w przypadku pierwszym. Tym samym i pewność siebie jest mniejsza, a co gorsza, słabnie z upływem czasu. Człowiek jest bardziej zamknięty w sobie, cały orientuj » się do wewnątrz, co wszakże nie oznacza, że zawsze rezygnuje z walki o zdobycie uznania. Jeżeli taki człowiek ryzykuje podbój świata, widocznie przecenia własne siły i możliwości, ponieważ tego rodzaju próby muszą się dla niego kończyć niepowodzeniem, które pozostawia jedynie poczucie niezawinionej krzywdy i kompleks niższości.

W czasach starożytnych medycy posługiwali się palcem środkowym (Saturna) przy mieszaniu ziół i maści-leczniczych, przypisując mu siłę zdolną przezwyciężać los Palec środkowy z jednej strony pokazuje los z całą bezlitosną prawdą, a z drogiej jednak podpowiada możliwości przezwyciężania przeszkód. W antycznym języku symboli palec ten został nie-przypadkowo podporządkowany Saturnowi — stróżowi progu. Próg ów przekroczyć może tylko ten, kto godzien jest stanąć przed sądem jako świadek, a więc człowiek uznawany za wiarygodnego, zrównoważonego, cieszącego się szacunkiem i autorytetem — nie lekkoduch. .

Zdolność do odpowiedzialnych czynów, stopień wierności nakazowi wewnętrznemu — własnemu sumieniu — wola tworzenia rzeczy i dzieł godnych człowieka mają podstawowe znaczenie w życiu ludzkości. Dlatego palec środkowy prawie zawsze przewyższa wszystkie pozostałe palce, w nim bowiem skopiowany jest kręgosłup moralny człowieka, on też .wyraża koncentrację wszystkich sił i rezerw, skalę możliwości działania przyszłościowego.

Jeżeli palec środkowy jest krótki (niekiedy nie przewyższa. sąsiadujących z nim palców) mamy do czynienia z człowiekiem wyjątkowo nieodpowiedzialnym, lekkomyślnym, na którym w żadnym wypadku polegać nie można, gdyż zdolny jest do wszystkiego, złego oczywiście. Ludziom takim brak siły woli, by oprzeć się pokusom zewnętrznym, poczucia odpowiedzialności za podejmowane zobowiązania, szacunku dla praw regulujących stosunki społeczne i międzyludzkie. Powierzchowność, aspołeczne postępowanie, niesumienność i brak sumienia — wszystko to wyraża się w rażąco krótkim palcu środkowym.

Spotyka się również nadmiernie długi palec środkowy, a że każdy nadmiar zakłóca równowagę, więc zbyt długi palec środkowy mają osoby z przerostem ambicji. Jest to oznaka nadmiaru żądań od siebie samego i od świata, których zaspokoić nie sposób. Prowadzi to w końcu do poczucia winy i kompleksu niższości, a w konsekwencji do zahamowania energii. Człowiek pozbawiony nadziei spełnienia pragnień i żądań dławi się udręką niemocy, stąd już ty ko krok do nerwic.

Palec serdeczny (Apolla) ucieleśnia duszę ludzką, domagającą się jedności ze światem. Człowiek dopiero wtedy odnajduje samego siebie, kiedy odnajduje swoje miejsce w świecie, kiedy może z zewnątrz czerpać pokarm dla ducha. Niekiedy wystarcza np. dzieło sztuki, żeby uspokoić ów wewnętrzny, niematerialny głód.

Jeżeli palec serdeczny jest dłuższy niż palec wskazujący — oznacza to bezwarunkowy dyktat ducha. Ferment wyobraźni i uczuć prowadzi do zatracenia własnego „ja” na rzecz wartości transcendentnych, opinii i poglądów prezentowanych przez innych, przyjmowanych niekiedy bezkrytycznie. Niebezpieczeństwo, o którym mowa, wyraża się w tym, że zatracając własne „ja”, człowiek traci elementarną siłę przebijania się przez życie, siłę przetrwania w konkretnej przecież rzeczywistości.

Człowiek z dłuższym niż wskazujący palcem serdecznym unika pojedynków z ludźmi i zmagań „ze światem. Podporządkowuje się raczej modelowi życia stworzonemu i narzuconemu przez innych.

Zbyt krótki palec serdeczny sugeruje brak dostatecznej więzi ze światem zewnętrznym. Dusza tego człowieka nie ma odpowiedniego wzorca, bez którego jednostka twórcza skazana jest na klęskę. Zdolności artystyczne, choćby nieprzeciętne, służyć będą jedynie zaspokajaniu własnej próżności, a dzieła będą sztuką dla sztuki. Taki człowiek dążyć będzie wyłącznie do zaspokojenia życzeń swego „ja”, niczym nie wzbogacając świata.

W małym palcu (Merkurego) uwidacznia się pasywne (kobiece) nastawienie człowieka. Palec ten jest bowiem najbardziej oddalony cd ,,ja” — wyrażonego przez kciuk.

Jeżeli mały palec jest zbyt długi (niekiedy wystaje ponad początek najwyższego członu palca serdecznego) — zdradza nadmiar ruchliwości, sprytu, zdolności do wywoływania wrażenia, a jednocześnie dużą wrażliwość. Sygnalizuje to niebezpieczeństwo odrywania się od świata konkretów.

Zbyt krótki mały palec wskazuje instynktowną przenikliwość. Ułatwia ona kontakty z otoczeniem. Jeśli przy krótkim małym palcu stwierdzamy długi człon paznokciowy — człowiek łatwo przyswaja sobie wartości ducha.

Rozszerzone końce palców często spotyka się u ludzi z wrodzoną wadą bądź chorobą serca.

Jeszcze kilka uwag końcowych. Jeżeli palce z łatwością rozstawiają się szeroko — oznacza to człowieka życzliwego, serdecznego, naturalnego. Palce podwinięte, zgięte do środka dłoni — skąpstwo, chciwość, hipokryzję, sztuczność. Palce dające się lekko odginać do tyłu, tak by dłoń tworzyła (z profilu) dobrze zarysowany łuk, spotyka się u osób obdarzonych subtelnością uczuć, ciekawością świata i ludzi, ale też naznaczonych brakiem rozwagi w gospodarowaniu środkami pieniężnymi. Nie są to na pewno kandydaci na kasjerów bankowych …

Kciuk

„Trzymajcie za mnie kciuki!” — ileż to razy każdy z nas zwracał się tymi słowami do przyjaciół w sytuacjach wymagających wsparcia moralnego, nie zastanawiając się nawet skąd się bierze to zawołanie. Okazuje się, że w podświadomości każdego człowieka drzemie coś ze wskazań chirologii. Podświadomie wierzymy zatem w moc i siłę kciuka. Bo też są po temu podstawy. A więc wszystko o kciuku.

Kciuk przeciętnej długości sięgać powinien do połowy dolnego członu palca wskazującego.

Kciuk ma trzy człony. Pierwszy człon — sfera idealna (a) — charakteryzuje siłę woli, inicjatywę, pomysłowość, dominację. Drugi człon — sfera abstrakcyjna (b) —- symbolizuje rozum, wyobraźnię, intuicję, zdolność przewidywania. Trzeci człon — sfera materialna (c) — oznacza życie emocjonalne — dyktat serca, silę witalną, instynkt. Ten trzeci człon łączy się korzeniem ze wzgórzem Wenus.

Przedstawiamy osiem charakterystycznych, najczęściej spotykanych kształtów kciuka: krótki, szeroki, długi, mały, odstający, zgięty do wewnątrz, łopatkowaty, maczugowaty.

Jeżeli kciuk jest usztywniony (statyczny), nieelastyczny i odstaje dość daleko od dłoni — oznacza człowieka upartego, apodyktycznego, egocentryka.

Kciuk łatwo wyginający się w idealny łuk świadczy, że człowiek tak silnie ulega wpływom innych osób, iż grozi mu utrata własnego „ja”, własnych poglądów na życie.

Kciuk zgięty do wewnątrz zdradza kompleksy, ukrywanie prawdziwych myśli, ostrożność, nieufność, powściągliwość w okazywaniu, uczuć, może też oznaczać chorobę, cierpienie, ból, poczucie zagrożenia i wreszcie tchórzliwość.

Krótki i gruby kciuk dowodzi, że jego właściciel szybko zapala się i tak samo szybko stygnie, że jest człowiekiem zmysłowym, ale też egoistą.

Krótki, ale szeroki i masywny kciuk ujawnia siłę woli, upór, ale też nienajlepsze skłonności — często sadyzm’ i agresję.

Kciuk słabo rozwinięty, mały i drobny — niedostatek piły woli, niezdolność do panowania nad sobą, niezdecydowanie, brak zdolności do podejmowania decyzji, uleganie wpływom innych.

Kciuk wąski, lecz mocny i równy zdradza podejrzany temperament, możliwy do poskromienia jedynie hamulcami moralnymi bądź siłą woli.

Kciuk maczugowaty — człowieka brutalnego, o zapędach dyktatorskich, pobudliwego i kłótliwego, uważającego siebie za przysłowiowy pępek świata.

Człony kciuka

Jeżeli drugi, środkowy człon jest węższy niż pierwszy — człowieka tego cechuje upór; potrafi on jednak wytrwale pertraktować (dyplomaci!).

Człon paznokciowy krótki i wąsiki — brak naturalnej siły przebicia, nieśmiałość, przesadna skromność.

Człon paznokciowy silny, lecz krótki — siła działania zablokowana przez wewnętrzne zahamowania (niekiedy działają tu zakazy rodziców) nie pozwala rozładować się nagromadzonej energii, ale też i agresywności, co może grozić zaburzeniami psychicznymi lub depresją, a nawet eksplozją o nieprzewidzianych skutkach.

Oba człony (górny i środkowy) jednakowo długie — zrównoważenie psychiczne, spolegliwość, tolerancyjność, umiejętność współżycia z ludźmi (wspaniali kompani!).

Górny człon krótki, środkowy dłuższy — oznacza rozwagę, człowieka, który czasami nawet pozwala prowadzić się innym, mądrzejszym; polega 1 wspiera się na nich.

Górny człon długi, środkowy krótki — mamy przed sobą osobnika twardogłowego, nierozważnego, zabiegającego wyłącznie o sukces (korzyści) bez względu na cenę, jaką przychodzi za to płacić.

Dolny człon gruby, szeroki — brak wrażliwości i reakcji na wszelkie bodźce (z wyjątkiem silnych bodźców materialnych).

Dolny człon „wcięty w talii” — taki człowiek reaguje nawet na najłagodniejsze bodźce niematerialne, jest wrażliwy i pozbawiony agresji.

Wyraziste stawy członów oznaczają inteligencję, samodzielność, wytrwałość, zaciętość.

Zewnętrzne oględziny kciuka wymagają spojrzenia nań również z profilu. Zdarza się bowiem, że np. kciuk maczugowaty jest z profilu płaski, brak mu „brzuszka” przy górnym członie. Oznacza to, że cechy negatywne, o których była mowa, już wykipiały i człowiek stał się mniej brutalny czy mniej dyktatorski.

Odchylenie kciuka od dłoni powinno wynosić przeciętnie 45 stopni, zdarza się jednak, że u niektórych osób wynosi ono około 100 stopni i więcej. Im dalej kciuk odstaje od dłoni (bez odciągania siłą), tym większe pragnienie niezależności i samodzielności. Zbyt duży kąt odchylenia np. 120 stopni) cechuje egocentryków, kierujących się jedynie własnymi postanowieniami, nawet najgorszymi.

Kciuk u kobiet odczytuje się tak samo jak u mężczyzn, a ponadto:

Kobieta obdarzona długim kciukiem jest rozważna i nawet w miłości kieruje się męskim rozumem.

Maleńki kciuk u kobiety dowodzi impulsywności, braku rozwagi, łatwego ulegania płci odmiennej.

Kciuk z widocznym defektem wrodzonym oznacza uległość, niezdolność do jakiegokolwiek oporu, słabość woli skwapliwie wykorzystywaną przez mężczyzn.

Równy, mocny, długi (niekiedy „falisty”) kciuk charakteryzuje kobiety wyjątkowo wierne, namiętne kochanki, zdecydowanego charakteru, na których można polegać w każdej sytuacji. Nie zawiodą!

/źródło:alensc.pl/

Kciuk

Juz Anksagoras, na 500 lat pne wskazywal na zwiazek miedzy cechami charakterystycznymi dla poszczegolnych osobm a forma palcow ich reki, spostrzezenia te rozwinal K.S. d’Arpentigny.
Zauwazyl on widoczna roznice pomiedzy forma palcow u osob z umyslem „scislym” (matematykow, fizykow, inzynierow) a osob zwiazanych ze swiatem kulltury i sztuki.
U pierwszych palce posiadaly w stawach pewne zgrubienia, zwane wezlami, a u drugich miejsca te byly zupelnie gladkie.
Po licznych badaniach doszedl do wniosku, ze ludzie o palcach gladkich (tj. bez wezlow) sa obdarzeni wrazliwoscia, nagloscia sadow, intuicja, chwilowym natchnieniem, posiadaja zdolnosc oceny od pierwzego spojrzenia, zamilowanie do sztuk pieknych, a ponadto sa kaprysni, chwiejni i niestali.
U osob o palcach z wezlami stwierdil sklonnosc do porzadku, refleksyjnosc, krytyczny stosunek doswiata i ludzi, sklonnosci do okreslania wszystkiego za pomoca licczb i symboli, zainteresowanie technika, architektura, wszystkim, co wymaga precyzyjnego myslenia i dzialania.

Kciuk symbolizuje wole, logike i decyzje rozumna oraz witalnosc zyciowa.Usytuowany jest w ten sposob, ze dziala przeciwlegle do pozostalych palcow, dlatego tez zostal okreslony jako pierwiastek moralny, ktory przeciwstawia sie sklonnosciom zmyslow.

Im jest wiekszy, tym wieksza jest rowniez energia zyciowa i sila woli.
Zbyt duzy kciuk okresla osobe kierujaca sie nadmierny uporem i zarozumiala (typ tradycjonalisty o niezmiennych pogladach).
Zbyt maly kciuk cechuje egoiste, szukajacego glownie przygod.

Magie wielkiego palca (kciuka) podzielona na 3 sfery:
(a) sfera I (z paznokciem do pierwszego stawu)
przedstawia wole, inicjatywe, pomyslowosc, w niektorych wypadkach – dominacje;
jest to sfera idealna
(b) sfera II (srodkowa)
przedstawia przede wszystkim rozum i logike – pojecia, wyobrazenia, wnioskowanie;
jest to sfera abstrakcyjna
(c) sfera III (wypuklosc stanowiaca nasade palca)
laczy sie korzeniem ze wzgorzem Wenus (Wenery),
przedstawia zycie emocjonalne, dyktat serca, sile witalna, instynkt;
jest to sfera materialna

Sfera I wynika z wplywu planet, znamionuje wole, ktora decyduje o naszych aspiracjach i poczynaniach.
Kto posiada sfere I dluga i silna – obdarzony jest energia, wola, wiara we wlasne mozliwosci i ambicja doprowadzenia kazdego podejmowanego dzialania do finalu. Jesli sfera ta zbytnio dominuje nad pozostalymi, osoby tak obdarzone maja powyzszych cech w nadmiarze, wykazuja sie checia panowania, narzucania swojej woli innym.
Sfera sredniej wielkosci stwarza sklonnosc do biernego oporu i przekory, zas krotka – znamionuje brak dostatecznej odpornosci na przeciwnosci losu, brak wytrwalosci i stalosci, wystepuje wtedy chwiejnosc, niepewnosc, niewiara we wlasne mozliwosci, sugerowanie sie zdaniem innych.
Szczegolnie krotka sfera I zdradza niedbalstwo, zniechecenie, smutek, brak zainteresowania praca i zyciem.

Sfera II przedstawia logike, rozsadek, jasnosc sadow i ocen. Jesli jest dluga i silna – wymienione cechy wystepuja intensywnie, w przeciwnym razie zanikaja proporcjonalnie do wielkosci tej sfery.

Sfera III, jezeli pozostaje w harmonii z reszta kciuka wskazuje na panowanie rozmu nad emocjami przy jednoczesnym uznawaniu spraw serca za wazne. Jesli jest slabo wyksztalcona oznacza osoby nieczule, a wrecz przeciwnie – wskazuje na osobe o wielkim temperamencie. Rowniez osoby chetnie pomagajace innym posiadaje te strefe mocno rozwinieta.

Ksztalty kciuka:
krotki, szeroki, dlugi, maly, odstajacy, zgiety do wewnatrz, lopatkowaty, maczugowaty

Jezeli kciuk jest nieelastyczny, usztywniony i odstaje daleko od dloni – oznacza czlowieka upartego, apodyktycznego, egocentryka.
Kciuk latwo sie wyginajacy w idealny luk siadczy, ze czlowiek taki silnie ulega wplywom innych osob.

Kciuk zgiety do wewnatrz zdradz kompleksy, ostroznosc, nieufnosc, moze tez oznaczac chorobe, cierpienie i bol, poczucie zgrozenia.
Krotki i gruby kciuk dowodzi, ze jego wlasciciel latwo zapala sie i tak samo stygnie, jest czlowiekiem zmyslowym, ale i tez egoista.
Krotki, ale szeroki i masywny ujawnia sile woli i upor, ale tez czesto sklonnosci do sadyzmu i agresji.
Kciuk slabo rozwiniety, maly i drobny -niedostatek sily woli, niezdolnosc do panowania nad soba, niezdecydowanie, uleganie wplywom innych.
Kciuk waski, lecz mocny i rowny zdradza temperament mozliwy jedynie do poskromienia hamulcami moralnymi lub sila woli.
Kciuk maczugowaty to kciuk czlowieka brutalnego, o zapedach dyktatorskich, pobudliwego, klotliwego, uwazajacego siebie za pepek swiata.
Odchylenie kciuka od dloni powinno wynosic przecietnie ok.45 stopni, zdarza sie jednak,ze kat ten jest duzo wiekszy – im dalej kciuk odstaje naturalnie od dloni, tym wieksze pragnienie niezaleznosci i samodzielnosci. Zbyt duzy kat (rzedu 120 stopni) cechuje egocentrykow.

Proporcje sfer( czlonow)
Czlon paznokciowy (s.I) krotki i waski – brak naturalnej sily przebicia, niesmialosc, przesada, skromnosc; silny, lecz krotki -sila dzialania zablokowana przez wewnetrzne zahamowania nie pozwala rozladowac sie nagromadzonej energii, ale tez i agresywnosci, moze grozic „eksplozja” lub depresja.
Gdy oba czlony (s.I i II) sa jednakowo dlugie, osobe taka cechuje zrownowazenie psychoczne, tolerancyjnosc, umiejetnosc wspolzycia z innymi.
Gorny czlon (s.I) krotszy, srodkowy (s.II) dluzszy wskazuje na rozwage, madrosc.
Gorny czlon dlugi, srodkowy krotki – osoba taka jest nierozwazna, zabiega wylacznie o korzysci bez wzgledu na cene, „twardoglowa”.
Dolny czlon (strefa III) jest gruby i szeroki – osobe taka cechuje brak wrazliwosci; dolny czlon „wciety w talii” -osoba wrazliwa, pozbawiona agresji.
Ponadto:
Kobieta obdarzona dlugim kciukiem jest rozwazna i nawet w milosci kieruje sie rozsadkiem.
Malenki kciuk u kobiety dowodzi impulsywnosci, braku rozwagi i latwego ulegania plci odmiennej.
Kciuk z widocznym defektem wrodzonym oznacza uleglosc, niezdolnosc do oporu, slabosc woli.
Rowny, mocny, dlugi (czasem „falisty”) kciuk charakteryzuje kobiety wyjatkowo wierne, namietne kochanki o zdecydowanym charakterze, na ktorych mozna polegac w kazdej sytuacji.

na podstawie:
„Chiromancja i horoskopy” P.Majewski,
„Wrozby z dloni” S.Majewski,
„Chirologia.Przyszlosc w twoich dloniach” T.Stapor

/źródło:bytzbiorowy.pl/

Pagórki

Na śródręczu rysują się również pagórki. Licząc od palca wskazującego do małego są to: pagórek Jupitera (c), Saturna (e), Apolla (g) oraz Merkurego (i), który przechodzi na zewnętrzną część dłoni i przez to nie zawsze jest dobrze widoczny.

Dość często pagórek nie leży bezpośrednio tuż pod palcem, do którego symbolicznie należy, lecz przesunięty jest skośnie w prawo, w kierunku małego palca. Przy opisie rysunku dłoni A. Desbarollesa objaśniliśmy przymioty bogów symbolizujących poszczególne pagórki. Skrótowo powtarzamy główne cechy:

Pagórek Jupitera (pod palcem wskazującym) — pewność siebie, autorytet, pogoń za sławą i sukcesem, ale też i szczęściem osobistym.

Pagórek Saturna (pod palcem środkowym)

— czyn, wytrwałość, dążenie do gromadzenia dóbr materialnych, skłonność do porządkowania i kształtowania otoczenia, odpowiedzialność.

Pagórek Apolla (pod palcem serdecznym) — czułość, wrażliwość, życzliwy stosunek do innych ludzi.

Pagórek Merkurego (pod małym palcem)

— zdolność do współczucia, bezpośredniość, gotowość do poświęceń, zwłaszcza w sprawach nadrzędnych, nieosobistych, energia, ruchliwość.

Co mówią rozmiary wzgórz i pagórków?

Wzgórze Wenus. Słabo wypukłe — człowiek energiczny, serdeczny, ale też i sobek zimno kalkulujący zyski i straty każdego przedsięwzięcia.

Mocno wypukłe — natura wesoła, serdeczna, lekkomyślna, skłonna do „używek”.

Normalne — sympatyczny charakter, człowiek obdarzony poczuciem piękna.

Ekstremalne, o barwie czerwonokrwistej — kokieteria, zmysłowość, niedowierzanie.

Delikatnie zarysowane — głębokie uczucia, silna zmysłowość.

Pełne i miękkie — delikatność, gotowość niesienia pomocy innym, ale też słabość woli.

Nie porysowane linijkami — bezkonfliktowość, rezerwa wobec świata, dystans, chłód.

Wzgórze Księżyca. Zupełnie płaskie — niedostatek fantazji, powodzenie materialne.

Normalne — zmysł piękna, zamiłowanie do sztuk.

Duże, pełne — bogactwo fantazji, charakter harmonijny, talent muzyczny.

Pagórek Jupitera. Brak, lub zupełnie plaski — egoizm, lenistwo, wyrachowanie.

Normalny — zdrowa potrzeba uznania, umiłowanie przyrody.

Wypukły — żądza władzy, pycha, pogoń za korzyścią materialną.

Gładki — spokój, łagodność, bagatelizowanie uznania i sukcesu.

Porysowany linijkami — aktywność, pogoń za sukcesem.

Pagórek Saturna. Brak lub płaski — niewesołe życie, smutek, rozterka i rozczarowanie.

Gładki — charakter wyrównany, zrównoważony, trzeźwość ducha.

Normalny — niezależność, stałość, wierność, ale też i osamotnienie.

Pagórek Apolla. Brak — człowiek kierujący się tylko korzyścią materialną, prozaiczny w życiu, bez odrobiny człowieczeństwa.

Rozwinięty — zainteresowania szerokie, ale dość przeciętne i powierzchowne, typowe dla dyletantów.

Wybujały — rozrzutność, lekkomyślność; takiemu człowiekowi wszystko przecieka przez palce.

Pagórek Merkurego. Brak — człowiek bez talentu kupieckiego, ale też nie do nauki, czyli ani do tablicy, ani do łopaty.

Dobrze rozwinięty —- talent do studiów i handlu.

Ekstremalnie wielki — bezwstyd, zuchwałość, tupet; człowiek podstępny, intrygant i hazardzista.

Wzgórze Marsa. Płaskie — niedostatek odwagi i energii.

Wyraziste — odwaga, energia, czyn.

Ekstremalnie duże — kłótliwość, złośliwość, żądza posiadania, brutalność, chamstwo.

Wpływ wzgórz i pagórków na charakter

Chirologia francuska przyjęła, że wzgórza i pagórki mają trojaki wpływ na charakter i cechy człowieka, kształtując jego własności cielesne (fizyczne), zdrowotne i moralno-etyczne (duchowe).

Oto jak interpretuje wpływ wzgórz i pagórków na charakter i cechy człowieka wybitny chirolog Comte C. de Saint Germain w swoim dziele „Praktyczna nauka o dłoni”, które ukazało się pod koniec XIX wieku.

Człowiek, na którego dłoni wywyższa się pagórek Jupitera przy słabiej rysujących się pozostałych pagórkach, stanowi typ Jupitera.

Własności fizyczne. Są to ludzie silnej konstrukcji, przeważnie średniego wzrostu, dość otyli, o bladej niekiedy skórze. Głos dźwięczny, oczy duże, pełne wesołości i ciepła. Rzęsy dość długie, brwi szerokie. Włosy barwy kasztanowej, długie, gęste, które dość wcześnie wypadają. Nos kształtny i niezbyt duży. Usta duże, o mięsistych wargach, przy czym górna warga nieznacznie wystaje nad dolną. Zęby długie, wąskie. Silne mięśnie, spod których nie widać kości. Broda długa z dołkiem pośrodku. Uszy średniej wielkości, przystające do głowy. Kark sfałdowany. Ramiona i plecy szerokie. Ciało owłosione, stopy twarde i grube. Krok wyrównany, spokojny, dostojny.

Czysty typ Jupitera (jeśli nie przeszkadzają mu inne znaki) ma długie i gładkie palce o kanciastych końcówkach. Palec wskazujący nadprzeciętnej długości ma kształt stożkowy. Dłoń mięsista i półmiękka. Pierwszy człon kciuka długi.

Własności zdrowotne. Typ Jupitera posiada temperament sangwiniczny, ma kłopoty z woreczkiem żółciowym. Lubi dobrze i dużo jeść i pić, często też cierpi z powodu niezaspokojenia tych pragnień.

Własności moralno-etyczne. Typ Jupitera zajmuje często znaczącą pozycję w życiu publicznym, piastuje wysokie funkcje państwowe, wojskowe, lokuje wysoko w hierarchii kościelnej. Podopieczni Jupitera to ludzie pełni wielkoduszności, w zasadzie dobrotliwi, często serdeczni i miłosierni. Mają skłonności do przesadnego trwonienia pieniędzy, czym i a.in. wykazują swój stosunek do wszystkiego, co małostkowe. Przeważnie są to ludzie wierzący, którzy lubią ceremonie i wszelkiego rodzaju pompę, i pod tego znaku wywodzą się urodzeni arystokraci c ucha. Cechujący ich w pewnym stopniu konserwatyzm sprawia, że wierzą w prawo, porządek, hierarchię. Miłują spokój, nie cierpią kłamstwa i oszustwa i bez namysłu gotowi są walczyć z każdym, kto depcze uznawane przez nich zasady. Nietrudno im dogodzić, łatwo też zyskują przyjaciół.

Przejście w okres dojrzewania odbywa się u tych osób bez żadnych komplikacji. Istnieje nawet powiedzonko, że „szybko wychodzą ,z okresu dojrzewania i z biedy”. Czysty Jupiter rodzi się ze szczęśliwą dłonią. W muzyce typ Jupitera, staje się Rossi- n m, w malarstwie — Rubensem, ich dzieła najtrafniej ilustrują symbolikę tego znaku.

Zdarza się, że cechy Jupitera zostały w człowieku zatarte lub rozpadły się całkowicie pod wpływem innych, silniejszych znaków — wtedy mamy do czynienia z wyjątkowo nadętym osobnikiem, gwałtownikiem, krańcowym egoistą, hulaką zdolnym zaspokajać własne żądze kosztem rodziny, żony i dzieci. Taki człowiek szybko staje się słabeuszem i okrywa się czasami hańbą w oczach otoczenia. Szczęście przestaje mu dopisywać, a popędy, które zaspokaja bez względu na cenę, prowadzą go do podłych czynów.

Typ Saturna

Człowiek z dłonią, na której pagórek Saturna przewyższa pozostałe wzgórza i pagórki, zwany jest typem Saturna.

Własności fizyczne. Wysoki, szczupły i blady. Skóra bladożółta, sucha i szorstka. Włosy zawsze proste, gęste i ciemne, wcześnie wypadające. Twarz pociągła, brwi czarne, zawinięte do góry. Oczy głęboko osadzone, ciemne i smutne, uszy duże. Nos cienki, spiczasty, otwory nosa maleńkie jak szparki. Usta duże, wargi wąskie. Zęby ładne, ale wcześnie ulegające próchnicy, dziąsła blade. Zarost u mężczyzny ciemny i gęsty. Dolna szczęka duża i silna. Kark o silnych mięśniach podobnych do powrozów, dobrze widocznych. Kościec gruby, chociaż są to ludzie szczupli. Piersi wąskie, ramiona wysokie, przez co sprawiają wrażenie przygarbionych. Mięśnie kończyn górnych silne. Palce długie i kanciaste; zwłaszcza drugi palec, z silnie zarysowanym pierwszym węzłem. Zakończenia palców przeważnie kanciaste, ale bardzo często łopatkowate, zwłaszcza końcówka drugiego palca. Pierwszy człon kciuka ekstremalnie duży i często płaski.

Własności zdrowotne. Typ Saturna jest typem żółciowym w odróżnieniu od typu Merkurego, nerwowo-żółciowego. Podatny na choroby stawów nóg, zwłaszcza stóp. Wśród typów Saturna spotyka się ludzi garbatych. Często cierpią na zapalenie żył. Stale są zatroskani, bo dokucza im chroniczna melancholia, która niekiedy prowadzi do ciężkich schorzeń psychicznych. Nie lubią wody, dlatego bywają przeważnie niedomyci.

Własności etyczno-moralne. Główną cechą typu Saturna jest z jednej strony uczuciowość, z drugiej zaś dystans wobec bliźnich. Saturn to urodzony pesymista. Na swój sposób wyżywa się w niekończących się dyskusjach na temat wiary i problemów gospodarczych swoich czasów. Interesuje się również chemią, fizyką i medycyną, niekiedy matematyką i często osiąga sukcesy w tych dziedzinach. Woli życie na wsi, a ponieważ jest z natury konserwatystą i pesymistą, pieniądze inwestuje raczej w rolnictwo uważając, że tak jest bezpieczniej.

Ubiera się na ciemno, skromnie, bez żadnych ekstrawagancji. Unika większego towarzystwa, a poza tym brakuje mu temperamentu. Bardzo surowi kapani i zakonnicy, zwłaszcza jezuici, rekrutują się pośród typów Saturna. Są to ludzie, którzy wydają niewiele pieniędzy, oszczędni aż do skąpstwa. Jako artysta-malarz Saturn woli hołdować starym klasycznym zasadom niż awangardowym nowinkom. Uparty,, cierpliwy i niezmordowany Saturn systematycznie próbuje szczęścia w grach, przy czym wsze „naukowo” próbuje uzasadnić swoją pasję: „przeprowadza eksperyment”. Prawdę mówiąc, fortuna zwykle go omija.

Dominującą cechą tego typu ludzi jest niezależność, granicząca nieraz z samowolą. Typ Saturna „nie cierpi żadnych zakazów, stąd jego samotnictwo i często wręcz niechętny stosunek do ludzi. W najgorszym wypadku ta pasywna mizantropia przekształca się w zgubną dla Saturna nienawiść do otoczenia.

Więzienia pełne są łudzi spod tego znaku: trucicieli, bezlitosnych zabójców kobiet i dzieci, „wampirów”.

Spotkać czysty typ Saturna zdarza się wyjątkowo rzadko. Większość ludzi ma spłaszczony pagórek Saturna, zarysowany i poprzecinany różnymi znakami.

Typ solarny

Podwyższony pagórek Apollina cechuje człowieka zwanego typem solarnym albo typem Słońca.

Właściwości fizyczne. Ludzie ci są raczej niskiego wzrostu, lecz dobrze zbudowani i harmonijni. Cera zdrowa, broda i włosy koloru zboża, miękkie, często skręcone, wspaniałe, z odcieniem słonecznym. Czoło szerokie, ale niezbyt wysokie. Oczy duże, błyszczące, czyste i bystre źrenice, wyraz oczu szczery. Powieki podbarwione miedziano, rzęsy, długi nos kształtny, równy, brwi przepięknie układające się w łuk. Usta małe, obie wargi przystają do siebie. Zęby białe i dobrze rozstawione, dziąsła barwy koralowej. Głos niezbyt silny, ale przyjemny dla ucha. Broda okrągła. Uszy barwy różowej, raczej małe i przylegające do głowy. Szyja długa. Ciało skąpo owłosione. Klatka piersiowa prawidłowo zbudowana, uda mocne, chociaż o drobnych kościach.

Typy Słońca są raczej muskularne, ale bez zbędnego tłuszczu w tkance. Krok elastyczny, ruchy lekkie. To urodzeni sportowcy.

Palce typów solarnych są gładkie, niekiedy stożkowe. Kciuk średniej wielkości z większym nieco drugim członem. Śródręcze i palce jednakowej długości.

Jeżeli typ solarny „zakłócony” zostanie przez niekorzystne dla niego znaki, będzie to osobnik raczej niski, o włosach blond i ciemnej cerze. Palce będzie miał źle ukształtowane, z silnie rozwiniętym pierwszym członem kciuka.

Własności zdrowotne. Typy solarne odznaczają się przeważnie żelaznym zdrowiem i z natury są optymistami, co sprzyja ich zdrowiu psychicznemu i fizycznemu. Lubią wesołe i dobre życie. Raczej nie popadają w nałogi — strzeże ich przed tym intelekt. Mają jednak kłopoty ze wzrokiem, a organem, który u ludzi Słońca wywołuje poważne dolegliwości, jest serce. Często dokucza im arytmia i anewryzm.

Własności moralno-etyczne. Wszechstronność tych ludzi, ich umiłowanie piękna w przyrodzie i sztuce zaiste zdumiewa. Lubią elegancko się ubierać, wyposażać dom w wyszukane meble, ozdabiać się bogatą biżuterią. Szybko stają się ośrodkiem zainteresowania i pozyskują gorących (jeśli nie trwałych) przyjaciół, choć często też i nieprzejednanych wrogów. Potrafią jasno i logicznie rozumować i tak samo patrzeć na wszystkie sprawy. Typy solarne niejako rozjaśniają każdą rzecz i każdy temat. Ich wymowność zawsze jest uzasadniona, a oceny trafne i rozumne. Często dochodzą do wysokich stanowisk, majątek 2 dobywają bez większego trudu. O takich ludziach mówi się, że „czego się dotkną, przemienia się w z oto”. Ich słabość polega na tym, że zbyt szybko i zbyt szczerze mówią, co myślą. Tak naprawdę to najchętniej słuchają samych siebie.

W praktykach religijnych nigdy nie są fanatykami. Dzięki głębokiej intuicji potrafią szybko uporać s ę z trudnymi problemami. Naturę mają wesołą i życzliwą. Mężczyźni spod Słońca nie są kochliwi, a kobiety często nadużywają ich dobroci. Rola męża raczej im się nie udaje. Szybko się potrafią rozgniewać, ale szybko też zapominają o przyczynie zdenerwowania. Umieją wspaniałomyślnie przebaczać i dlatego wśród ich przyjaciół spotkać można dawnych nieprzyjaciół. Uwielbiają zdrową fizyczną aktywność na łonie przyrody, chętnie podróżują po całym świecie. Najbardziej ze wszystkiego pragną rozgłosu, nie ma w tym jednak nawet cienia snobizmu ani prostackiej ambicji, jedynie gorące pragnienie zdobycia najszlachetniejszej sławy.

Jeżeli jednak niekorzystne układy doprowadzą do przewagi złych skłonności, człowiek Słońca będzie tak skoncentrowany na zdobyciu sławy, że nie cofnie się nawet przed zbrodnią. I niestety, właśnie zbrodnia staje się dla niego często jedynym tytułem do złej sławy.

Typ Merkurego

Jeżeli pagórek Merkurego przewyższa pozostałe wzniesienia na dłoni, mamy przed sobą typ Merkurego.

Własności fizyczne. Niski, ale dobrej konstrukcji, twarz szczupła, sylwetka młodzieńcza. Cera jasna, barwy młodego miodu przy najmniejszym wzruszeniu pokrywa się rumieńcem. Wyraz twarzy zmienny, włosy kasztanowe, czoło wystające. Zarost u mężczyzn zawsze koloru ciemniejszego niż włosy na głowie. Brwi cienkie, złączone. Oczy osadzone głęboko, spojrzenie przenikliwe, niespokojne, gałki podbarwione-na żółto. Nos długi, z okrągłym zakończeniem i dołkiem pośrodku. Wargi wąskie, górna nieco pełniejsza, przeważnie rozchylone. Zęby małe, broda długa i spiczasta. Kark silny, podobnie ramiona, klatka piersiowa szeroka i muskularna, uda również dobrze umięśnione. Głos słaby, mało dźwięczny.

Dłonie ludzi typu Merkurego są duże, elastyczne, palce mieszanego kształtu. Kciuk długi, zwłaszcza jego drugi człon.

W przypadku oddziaływania znaków niekorzystnych osobnik będzie miał śniadą cerę, zmęczone, głęboko osadzone i rozbiegane oczy. Włosy w licznych odcieniach blond.

Własności zdrowotne. Typ Merkurego obdarzony jest temperamentem żółciowo-nerwowym. Jego stałymi punktami są wątroba i nerki. Ma też kłopoty ; kończynami (górnymi i dolnymi), tak że często z trudem się porusza.

Własności moralno-etyczne. Typ Merkurego szybki jest w myśli i czynie, lubi jednak demonstracyjnie podkreślać swe wysiłki i poświęcenie. To kategoria ludzi zdolnych nawet do największych ofiar, byle działo się to przed szeroką publicznością. Merkury zna się na ludziach i jest doskonałym przełożonym, zwłaszcza że posiada rzeczywistą siłę oddziaływania. Pilny w nauce. Jego hobby to matematyka. Następnie medycyna i … wiedza okultystyczna. Merkury to przede wszystkim człowiek czynu i pracy. Z łatwością wynajdujący nowe źródła dochodów. Miewa dobre pomysły, często dokonuje wynalazków. Rywali zwycięża szybkością, bystrością i logiką. Ten urodzony aktor posiada prawdziwy talent mimiczny. Podobnie jak typ solarny nie jest kochliwy, choć potrafi być stały w związkach partnerskich. Lubi i rodzinę i dzieci. Niekiedy obdarzony jest darem przewidywania. Ogólnie wesoły i nieco ironiczny. Lubi podróże i żywą przyrodę bardziej niż jej artystyczne przedstawienia.

Pod wpływem niekorzystnych znaków Merkury staje się nawet w pewnej mierze niebezpieczny. Talent ułatwiający mu planowanie może prowadzić go co fałszerstwa i defraudacji. Czasem znów, dla odmiany, staje się dziecinnie naiwny. „Złe” typy Merkurego nie tylko systematycznie oszukują drugich, £ le nierzadko i siebie, wierząc w pewny sukces swoich najpodlejszych kombinacji. I płacą za to więzieniem.

Typ lunarny

Osoby z wygórowanym wzgórzem Księżyca stanowią typ lunarny, czyli księżycowy.

Własności fizyczne. Wysoki. Głowa okrągła, z czołem słabo wydatnym, część czaszki przy oczach wystająca. Cera biała, matowa, niekiedy z różowawym odcieniem. Mięśnie twarzy rozwinięte, miękkie. Włosy ładne, jasne, ale rzadkie. Brak owłosienia na ciele. Twarz szeroka i pełna, nos mały okrągło zakończony. Usta małe, o grubych wargach, sprawiają wrażenie nadmuchanych. Zęby duże, żółtawe, brzydko rozstawione i szybko psujące się. Dziąsła wypukłe, blade. Oczy okrągłe, duże, zapadnięte. Uszy przylepione do głowy. Szyja długa, biała, gruba, znaczona licznymi rysami. Klatka piersiowa silna. Żołądek wystający. Nogi silne, o grubych udach i wielkich stopach. Dłonie grube i bardzo miękkie. Palce krótkie, gładkie i często zakończone spiczasto. Pierwszy człon kciuka daleko odbiegający od normy.

W swoim najgorszym wydaniu typ lunarny często roztacza wokół siebie niezdrowy zapach potu, a skórę ma bladożółtą.

Własności zdrowotne. Limfatyczny temperament sprawia, że typ lunarny ma kłopoty z układem krążenia i dlatego nie wytrzymuje wielkiego wysiłku fizycznego przy pracy. Nawiedzają go halucynacje, które kończą się nieraz zaburzeniami psychicznymi. Choroby atakujące jego „księżycowy” organizm to: paraliż, epilepsja oraz różne schorzenia psychiczne. Grozi mu niebezpieczeństwo utonięcia, miewa kłopoty z pęcherzem moczowym (kobiety z macicą), do-kucza mu również reumatyzm oraz ciężkie choroby jelit.

Własności moralno-etyczne. Typ lunarny jest człowiekiem przewrotnym, nieopanowanym i egocentrycznym. Uwielbia podróże, gdyż przebywanie w jednym miejscu męczy go. Jest to typ chłodny, leniwy, melancholijny, słaby kochanek i jeszcze gorszy mąż i ojciec. Flegmatyk w rozumowaniu. Natomiast jego fantazja pracuje nieustannie. Lubi poezję i muzykę, ale bardziej odpowiada mu sama harmonia tonów niż melodia. Męskie typy lunarne przeważnie mają kobiece kształty i kobiece skłonności. ,,Księżycowe” kobiety, choć słabe, bez reszty oddane kochanej osobie. Spod tego znaku rekrutują się marynarze i w ogóle ci, którzy lubią wodę oraz wszystkie zajęcia z wodą związane. Prawdę powiedziawszy — tylko wodzie umieją być naprawdę wierni. Wiele obiecują, rzadko dotrzymują słowa. Lubią dobre jadło, piją mało.

Typ lunarny z niekorzystnymi znakami — wyjątkowy lekkoduch, krętacz i plotkarz — często prowadzi życie rozwiązłe. To bezwstydny egoista, bezczelny samochwała i tchórz. Od takich ludzi lepiej się trzymać z daleka. Na szczęście łatwo ich rozpoznać. Ich zimne, bezbarwne oczy szczupaka robią nieprzyjemne wrażenie już przy pierwszym zetknięciu.

Typ Wenus

Własności fizyczne. Typ Wenus ma wiele cech wspólnych z typem Jupitera, ale w jego naturze jest coś kobiecego (w dobrym pojęciu), delikatnego i macierzyńskiego. Cera tych ludzi jest biała, z odrobiną barwy różowej, bardziej miękka i delikatna n ż u Jupitera. Wzrost wysoki. Twarz okrągła bez śladu kości. Policzki gładkie, często z dołeczkami. Czoło ładnie zaokrąglone, chociaż raczej wąskie. Kiedy się uśmiecha, gniewa albo smuci, pomiędzy brwiami występują mu dwie, trzy, poziome kreseczki. Łuki brwi są gęste i jedwabiste, nigdy natomiast złączone. Włosy długie, ciemnej barwy i trwałe do późnej starości. Nos długi, szeroki u nasady, ale k:ztałtny, z okrągłym zakończeniem. Oczy duże, ładne i bystre, pełne serdeczności i ciepła, lekko skośne. U: ta małe, z mocno czerwonymi i dość grubymi warga ni, zwłaszcza dolną. Dziąsła barwy koralu. Zęby białe, ładnie rozstawione. Broda okrągła, raczej długa, z jamką pośrodku. Uszy małe i delikatne, szyja biała, ramiona wąskie. Klatka piersiowa niezbyt szeroka, ale pełna i sklepiona. Ludzie spod Wenus są zbudowani jak greckie rzeźby. Dłonie miękkie, pełne, z dołeczkami i gładkimi palcami. Kciuk krótki.

„Zły” typ Wenus odznacza się chorobliwie bladą cerą. Mięśnie miękkie, sflaczałe, spojrzenie nieprzyjemnie nachalne, oczy rozbiegane. Włosy rudawe, nos gruby, z podwiniętą końcówką. Usta bardzo wydatne, zwłaszcza dolna warga. Chód ciężki, co często wiąże się z wydatnym brzuchem. Głos chrapliwy, nawet u kobiet. Ręce zwisające, dłonie miękkie, o trudnym do określenia kształcie. Palce krótkie, gładkie.

Własności zdrowotne. Typ Wenus cieszy się przeważnie siłą i zdrowiem. Temperament pobudliwo- -sangwiniczny, a więc najbardziej pożądana kombinacja. Wesołe usposobienie pomaga tym ludziom pokonywać liczne’ trudności. Cierpią oni jednak często wskutek rozczarowania w miłości, w sferze fizycznej zaś — na zaburzenia organów generatywnych. Nie omijają ich także choroby weneryczne.

Własności moralno-etyczne. Typ Wenus dzieli poniekąd z typem solarnym zaszczyt przynależności do elity. Miłuje on życie na przekór wszystkim biedom i przeciwieństwom, wierząc, że są do przezwyciężenia. Pogodny wyraz twarzy ujawnia akceptację samego siebie i świata. Ten typ człowieka naprawdę nie zna uczucia egoizmu i nic mu nie sprawia takiej przyjemności, jak rozsiewanie wokół siebie dobroci i ciepła. Dobrze się czuje w większej kompanii, bo ponad wszystko pragnie być użyteczny dla ludzi i każdego obdarować sympatią. Nie przywiązuje wagi do jadła i napojów. Uwielbia delikatne aromaty, naturalne piękno i melodyjną muzykę, ale w smutnej tonacji, takiej, jaka porusza serce. Pełen współczucia, nic więc dziwnego, że żywi niechęć do zadawania bólu nawet najmniejszemu stworzeniu. Od czynów niemoralnych powstrzymuje go przede wszystkim to, że mogłyby sprawiać innym przykrość. Płeć odmienna odgrywa w jego życiu rolę najważniejszą i wpływa na każdy jego postępek. Sam szczery i stały w uczuciach, często bywa oszukiwany. Nie cierpi wszelkich kłótni, starć i walk. Jest umiarkowanie ambitny, ale działa i pracuje głównie po to, żeby przyciągnąć uwagę osoby, którą kocha i pozyskać jej uczucie. Jeżeli pociąga go sztuka, potrafi wykazać rzadki talent. Jeżeli jest pisarzem, jego dzieła będą niechybnie wzruszać. Tylko dzieci Wenus zdolne są naprawdę poruszyć ludzkie serca.

Typ Wenus w złym wydaniu to bezwzględny rozpustnik, często erotyczny maniak, którego wszystkie myśli biegną jedynie w tym kierunku. Z czasem choroba ta się pogłębia, dlatego często kończy w zakładzie dla obłąkanych.

Typ Marsa

Pozostał jeszcze typ Marsa, człowiek z dłonią, na której duże wzgórze Marsa wywyższa się ponad pozostałe. Wzgórze to położone jest pomiędzy liniami głowy i serca, na krawędzi śródręcza.

Własności fizyczne. Wzrost nadprzeciętny (choć nie Waligóra), głowa mała, okrągła, jasne czoło i bardzo rozwinięty mały mózg. Twarz okrągła, skóra czerwonawa, zwłaszcza uszy. Włosy krótkie, kasztanowe, niekiedy lekko rudawe. Oczy duże, jasne, źrenice brązowe, spojrzenie bystre, gałki oczne z żyłkami nabiegłymi krwią. Usta duże, wargi cienkie (dolna grubsza). Zęby z żółtym szkliwem, bardzo zdrowe, lecz małe i rzadko rozstawione jak u psa. Brwi szerokie, równe, niskie. Nos spiczasty i długi, często przypomina dziób. Zarost na brodzie silny.

Golenie to dla Marsa ciężka praca. Uszy małe, odstające, szyja krótka, silna, z widocznymi żyłami. Klatka piersiowa ładnie sklepiona, ramiona szerokie i silne, plecy muskularne. Kości duże i grube. Biodra stosunkowo krótkie, ale nogi dobrze ukształtowane. Chód dostojny, krok zdecydowany. Głos silny, ton rozkazodawczy. Ruchy tak szybkie i nieoczekiwane, że Mars często sieje spustoszenie wśród otaczających go przedmiotów.

Dłoń silna i twarda, palce grube, silne i krótkie. Pierwszy człon kciuka znacznie dłuższy od drugiego.

Przy niekorzystnych dla niego wpływach powstaje typ ponuraka, raczej niskiego wzrostu, o czerwonym obliczu, wykrzywionych ustach, o spojrzeniu spode łba, nieustannie nachmurzonego. Głos ma wtedy gruby, skórę pokrytą czerwonymi plamami, włosy bezbarwne, a uszy długie. Dłonie krótkie, grube, czerwone. Pierwszy człon kciuka maczugowaty. Trzecie człony u wszystkich palców lekko skośne od strony wewnętrznej.

Własności zdrowotne. Jest to typ sangwiniczny. W tym człowieku naprawdę kipi krew, która często grozi mu wylewem. Zawał, choroby skóry, zapalenie organów wewnętrznych to również choroby Marsa. Powinien wystrzegać się ran zadanych w awanturach i bójkach, o które przy jego temperamencie nietrudno. Często ginie w walce. Zdarza się też, że kończy na szubienicy.

Własności moralno-etyczne. Pozytywny typ Marsa .jest wielkodusznym człowiekiem i oddanym przyjacielem. Nie zna strachu. Promieniuje energią i uporem, nie ogląda się na trudności i niebezpieczeństwa, przeszkadzające w realizacji wytkniętego celu. Nie starcza mu jednak taktu w postępowaniu z otoczeniem. Sunie do przodu nie zważając na nikogo, nawet na płeć odmienną. W miłości odważny, cóż więc dziwnego, że odnosi sukcesy. Jest poza tym gwałtowny i nie zawsze docierają do niego argumenty, nawet najmocniejsze. Lubi dobre jadło oraz mocne trunki, a systematycznie urządzanym spotkaniom przyjaciół (towarzyszy broni) nadaje charakter hucznych libacji. Mars uwielbia boks, walki byków, cyk. Najbardziej odpowiada mu zawód wojskowego, ale wśród rzeźników też nie brak typów Marsa. Generalnie biorąc, są to ludzie dumni, lubiący dobrze ubierać, nosić odznaczenia i ordery. Jeżeli uprawiają sztukę, będzie ona zawsze wyraźnie oddawać ich osobowość; np. jako artysta-malarz Mars skoncentruje się na scenach batalistycznych. Muzyk będzie komponował marsze, a pisarz tworzył opowieści mrożące krew w żyłach. Typ ten, mimo swych nie zawsze najprzyjemniejszych cech, jest bardzo lubiany przez otoczenie.

W złym wydaniu typ Marsa to po prostu człowiek niebezpieczny dla otoczenia. Wcześniej czy później źle kończy.

/źródło:alensc.pl/

Mapa życia

W czasach starożytnych traktowano chirologię  poważnie, na równi z astrologią i numerologią. Z chirologii wyodrębniła się kiedyś chiromancja, czyli sztuka przepowiadania przyszłości z linii na dłoni, sztuka, którą z powodzeniem uprawiali Cyganie i wróżki. Chirologią natomiast zainteresowali się naukowcy, którzy nie zajmowali się prognozowaniem. Aby zbadać wnętrze człowieka, chirolog nie potrzebuje daty, godziny ani miejsca urodzenia badanego. Musi jedynie dokładnie poznać jego ręce, na których wypisany jest los.

Ręka anioła i ręka diabła

  1. Linia życia

  2. Linia głowy

  3. Linia serca

  4. Linia losu

  5. Branzolety

  6. Linia talentu

  7. Linie małżeństwa

  8. Linia intuicji

Jak głosi legenda, na początku swego istnienia ludzie mieli łapy jak zwierzęta. Zlitował się nad nimi Bóg i dał im ręce, a wraz z nimi odrobinę boskiej świadomości. A wtedy ludzie nauczyli się ujarzmiać dzikie zwierzęta, otaczającą ich naturę i pozbyli się lęku przed demonami.
Nic więc dziwnego, że w kulturze pierwotnych ludzi pojawił się mistyczny symbol ręki, a jej rysunki znaleźć można na naskalnych malowidłach. Do dziś dnia wśród wielu ludów, zwłaszcza arabskich, istnieje zwyczaj noszenia amuletów w kształcie ręki, tzw. figi. Ułożenie rąk odgrywa też bardzo ważną rolę w czasie modlitwy i medytacji. O rękę prosi się dziewczynę, a kapłani wszystkich religii błogosławią rękoma nowy związek. We wszystkich kulturach ręka prawa uznana została za rękę ważniejszą i w swej naturze lepszą. Co więcej, w niektórych tradycjach ezoterycznych utrwalił się pogląd, że prawą ręką opiekuje się anioł, a ręka lewa to ręka diabła. Kto wie, może tkwi w tym ziarno prawdy, skoro przyjaciół zawsze witamy ręką prawą, a uczynienie znaku krzyża ręką lewą uznawane jest za bluźnierstwo.
Chiron, według dawnych greckich wierzeń, był bogiem, który potrafił leczyć i uśmierzać ból. To właśnie od jego imienia pochodzi greckie słowo chiro, czyli „ręka”.
Pierwsze udokumentowane wzmianki na temat chirologii znaleziono w chińskim traktacie z czwartego wieku przed naszą erą. A w Starym Testamencie, w księdze Hioba, czytamy: ăPieczętuję rękę każdego człowieka, aby wszyscy ludzie znali jego dziełoÓ. W Grecji pierwszym filozofem, który zajął się poważnie chirologią, był Anaksagoras. Po nim byli: Sokrates, Eurypides, Arystoteles i wielu, wielu innych. To właśnie Grekom zawdzięczamy, że chirologia rozprzestrzeniła się w całej Europie była tu traktowana niezwykle poważnie. Uznano ją bowiem za część fizjonomiki, czyli nauki zajmującej się poznawaniem wnętrza człowieka poprzez studiowanie jego wyglądu. Wreszcie, pod koniec ubiegłego stulecia, za sprawą Catherine Aston St. Hill, chirologia doczekała się otwarcia w pierwszego na świecie instytutu zajmującego się studiowaniem tajemnic ukrytych na naszych rękach. To właśnie St. Hill ponad wszelką wątpliwość udowodniła istnienie ścisłych związków między rodzajem unerwienia mózgu a liniami na naszych dłoniach.

Co w mózgu, to na dłoni
Co sprawia, że w wyglądzie dłoni zawarte jest tak nieskończenie wiele informacji o człowieku? Otóż naukowcy odkryli, że wszelkie zmiany zachodzące w naszym organizmie i w naszej psychice uzewnętrzniają się na dłoni. Linie dłoni kształtują się w wyniku procesów chemicznych już w życiu płodowym człowieka. W ósmym tygodniu ciąży powstaje na dłoni płodu pierwsza linia – linia życia.
Cały proces powstawania znaków jest bardzo skomplikowany. Płynące z mózgu przetworzone impulsy nerwowe trafiają do mięśni i gruczołów dokrewnych, które reagują na wszelkie bodźce psychiczne i fizyczne wychwytywane przez nasze ciało. Ów ciągły proces jest utrwalany na ludzkich dłoniach. Ma on wpływ na kształtowanie się linii, odcień skóry, kształt paznokci i układ palców.

Zwierciadło człowieka, czyli jak czytać z dłoni

Badamy zawsze obie dłonie.
* Ręka aktywna (u większości z nas – prawa) odzwierciedla prawdziwy charakter i przeznaczenie człowieka. Ukazuje logiczny ciąg przyczyn i skutków wydarzeń w naszym życiu.
* Ręka nieaktywna (zazwyczaj – lewa) charakteryzuje nasz los i tkwiącą głęboko w nas prawdziwą osobowość, z którą nie zawsze świadomie się utożsamiamy. Na lewej ręce mogą też być widoczne ukryte talenty).

Kiedy porównamy wygląd obu dłoni, natychmiast zauważymy, jak bardzo się od siebie różnią. W tej różnicy tkwi odpowiedź na pytanie, co w naszym życiu się udało, a co nie, oraz co powinniśmy zrobić, by osiągnąć spełnienie.
Analizę zaczynamy od określenia typu dłoni. Sprawdzamy, jaka jest w dotyku, staramy się określić odcień skóry, zobaczyć, jak są ułożone palce i kciuk. Zwracamy uwagę na stawy międzypaliczkowe, proporcje długości palców do śródręcza, na kształt i kolor paznokci. Wszystkie te informacje, zebrane razem, pozwolą nam określić typ dłoni, a co za tym idzie, określić charakter danego człowieka.
Jeżeli chcemy się dowiedzieć czegoś więcej, zajrzyjmy do wnętrza dłoni. Diagnozowanie chirolog powinien zacząć od badania wzgórz dłoni. Na samym końcu studiujemy topografię linii utrwalonych w jej wnętrzu. Liniami podstawowymi są, oczywiście, linia życia, głowy, serca i Saturna, zwana popularnie linią losu.
Te linie ma każdy z nas. Nie wolno jednak zapominać, że prócz nich trzeba jeszcze brać pod uwagę linie związków, talentu, intuicji, itd. Cała siatka tych znaków jest ogromnie skomplikowana i do jej całościowej interpretacji potrzeba dużej wiedzy, doświadczenia i wierności zasadom.

Sprawdź, co w Tobie siedzi
Dobry chirolog może być doskonałym znawcą ludzkiej duszy. Po latach praktyki jest w stanie na podstawie wyglądu dłoni dokładnie określić charakter, naturę, lęki i nadzieje badanego, jego predyspozycje i ograniczenia. Posługując się chirologią, w ciągu godziny może określić i odnaleźć we wnętrzu swojego klienta to wszystko, na określenie czego psychoanalityk potrzebuje całej serii spotkań, testów i analiz.
By każdy z Czytelników mógł przynajmniej w przybliżeniu zorientować się w możliwościach chirologii, proponuję pewne ćwiczenie. Jeden z typów kwalifikacji rodzajów dłoni oparty jest na nazwach planet naszego Układu Słonecznego. Porównajcie z zamieszczonymi rysunkami swoje dłonie oraz dłonie najbliższych i w oparciu o podany niżej opis postarajcie się porównać Waszą wiedzę o sobie i bliskich z tym, co mówi chirologia.

Przyjrzyj się swoim dłoniom:

  • Dłoń Słońca – długa, smukła, lekko owalna, harmonijnie zbudowana. Skóra o odcieniu bursztynu.

    Dominujący palec Słońca.

    Osobę o takich dłoniach cechuje magnetyzm i logiczny umysł. Ma ona tendencje do wypowiadania ostrych, ale obiektywnych sądów. Potrafi w wielu dziedzinach dojść do perfekcji. Z całą pewnością ma jakiś talent artystyczny i rozwinięty szósty zmysł – dlatego jest nadwrażliwa i często się obraża, przez co partner takiej osoby winien uzbroić się w cierpliwość.

  • Dłoń Księżyca – blada, biała, często z wyraźnie widocznymi cienkimi, niebieskimi żyłkami. Smukłe palce.

    Często szpiczaste paznokcie.

    Człowiek o takich dłoniach jest niezwykle wrażliwy i chimeryczny. Często jest to hipochondryk, romantyk i wielki marzyciel obdarzony nieokiełznaną wyobraźnią. W życiu nierzadko trudno znaleźć mu swoje miejsce.

    Potrzebuje wiele ciepła. Za wszelką cenę winien unikać zawodu mającego związek z monotonnym wykonywaniem ciągle tych samych czynności. Dobre medium.

  • Dłoń Merkurego – ruchliwe palce. Palce: serdeczny i wskazujący – tej samej długości. Dłoń delikatna, choć zaskakująco silna w uścisku.

    Osoby mające takie dłonie kipią pomysłami, często zmieniają pracę. Czasami są nazbyt drobiazgowe. Powinny się zająć karierą naukową. Mogą mieć poważne problemy ze znalezieniem partnera na całe życie.

  • Dłoń Ziemi – dłoń mięsista. Skóra o odcieniu czerwonym, ziemistym.

    Ludzie o takich dłoniach są praktyczni, bardzo realnie patrzą na świat, są świadomi swoich celów w życiu, sumienni, posłuszni niezmiennym od pokoleń zasadom. Z całą pewnością zapewnią swojemu partnerowi stabilizację materialną i spokój.

  • Dłoń Wenus – mała i pulchna. Skóra biała z różowym zabarwieniem. Dłoń przyjemna w dotyku. Kciuk mały.

    Ludzie o takich dłoniach są tkliwi, nastrojowi i łatwo się załamują. Zranieni, zachowują urazę do końca życia. Mogą wykonywać tylko te zawody, które dają im satysfakcję.

  • Dłoń Marsa – średniej wielkości, kanciasta. Skóra gruba o barwie czerwonej.

    Taką dłoń mają ludzie nadpobudliwi i nerwowi. Jeśli przy tym kciuk jest mały, mogą być agresywni. W swoją pracę angażują się z pasją, co pozwala im szybko odnieść sukces materialny. Ponieważ seks i erotyka są w ich życiu niezmiernie ważne, muszą mieć koniecznie partnera, który jest dla nich szalenie atrakcyjny.

  • Dłoń Saturna – duża, koścista, żylasta. Uścisk pewny i mocny. Skóra o zabarwieniu żółtobrązowym z plamami o barwie ołowianej

    Człowiek z taką dłonią to typ praktycznego gospodarza potrafiącego skoncentrować się tylko na jednej dziedzinie, co pozwala mu osiągnąć niezwykłą perfekcję w tym, co robi. Małomówny i wstydliwy. Bardzo trudny w stosunkach partnerskich. Nie potrafi zrezygnować choćby z cząstki siebie i dlatego często jest zupełnie samotny.

  • Dłoń Jowisza – ręce duże, mocno umięśnione. Długość palców równa długości śródręcza. Zabarwienie skóry – złotawe.

    Ludzie obdarzeni takimi dłońmi są życiowymi optymistami, dobrymi i wiernymi przyjaciółmi. Ich pasją są często podróże. Uwielbiają bawić się w wesołym towarzystwie i kochają wolność. Niechętnie wstępują w związki małżeńskie. A jeśli już – muszą się w nich czuć swobodnie. W przeciwnym razie mogą nagle, bez wyraźnej przyczyny, opuścić partnera.

  • Dłoń Urana – niezwykle elastyczna. Skóra delikatna, powykrzywiane palce.

    Takie dłonie często mają ludzie przejawiający niezwykły talent muzyczny. Bardzo łatwo przystosowują się do otoczenia. W swoich poczynaniach nie cofają się przed ryzykiem i szybko stają się niezależni. Ze względu na swoje liberalne poglądy nie powinni zawierać związków małżeńskich.

/autor:Iza Dajwłowska

źródło:gwiazdy.com.pl/

Obrazek: Romantica

/przygotowała:nika_blue/